Sir Hermes Marana

2012-03-08T11:50:00.000+03:30

قدر «بوسه‌های بیهوده»ی نامجو کم دانسته شد راستش. زیادی بی‌حاشیه بود و بی‌سیاست و بی‌جنجال، برای آن‌ها که محسن را جنجالی دوست دارند. خیلی ملوتر و ملایم‌تر و عاشقانه‌تر از این حرف‌ها بود که در هیاهوی این همه سیاست برود جای درستش بشیند. گاهی رجوع می‌کنم به ترانه‌هایش. بدجوری مراد می‌دهد. آدم را یک حزن ملایمی می‌گیرد. پخش و پرتاب‌ت می‌کند. El Sol Sueno قطعه‌ی محبوبم بود، تا مدت‌ها. هر دو پاره‌اش. بعد Pavane که از لولیتا می‌گفت. یا همین «نوشین‌لبان» که قبلن هم بود. به همین منزلت. امروز «هفتت» را کشف کردم. یک جور کشف‌ای که ول‌ت نمی‌کند. از آن‌ها که تمام روز تکرارش می‌کنی با خودت. از آن‌ وقت‌ها که ناگهان یک ترانه حفره‌اش را توی تن‌ت پیدا می‌کند انگار. از همان‌جا می‌رود تو. می‌رود تا سطح روح‌ت. (بلی من به روح اعتقاد دارم، متاسفم) محسن نامجو این کار را خیلی خوب بلد است. که چه طور سرش را بکند در پستوی تاریخ و چهارتا کلمه را بیرون بکشد و سویه‌های دیگری به کلمه‌ها بدهد و تصاویر روز را به‌شان پیوست کند و پیوند بزند و در هیاتی یک‌پارچه تحویل‌مان دهد. نگاه اروتیک را به مثابه ملموس‌ترین و تصویری‌ترین ترجمه‌ی خواهش و خواست، ترجمه‌ی همه‌ی آن نیازی که داریم به جهانی که دوست‌تر داریم، این‌جوری احضار کند. از حزن و حسرتی بگوید که که بی‌اعتنایی، بی‌خیالی و پیوسته‌روبه‌پاییزبودنِ دلبند پدید می‌آورد. از جهان مطبوعی که روی‌ش به آن‌سوست، از عشقی که جای قلب، در قبر منزل کرده. خیلی ناجور، خیلی ناامید.

اِقال رو به بالا بود و هفت‌ت رو به بالا بود و راه‌ت ز من کج بود

عشق تو در قبرم پاییز بود لیز بود پالیز بود پاییز بود لیز بود

بالا شدم به جهان چون ندیدم اثری بلوا شدم گاهی سر بر پا شدم

روی‌ت هماره رو به پاییز بود لیز بود پالیز بود لیز بود

...

لیز بود پالیز بود پاییز بود لیز بود پاییز بود لیز بود پالیز بود لیز بود...

این‌جا بگردید دنبال‌ش، اگر روی دسک‌تاپ‌تان ندارید این ترانه را.

2012-03-07T22:13:00.002+03:30

شب سنگینی‌ست. ترک دوم آلبوم آوازهایی از باغ مخفی را گذاشته‌ام بی‌وقفه تکرار شود. بلکه عبوری شود، راهی شود به همان باغ، باغ عدن، که این ویلن، که همین آوای آرام، که همین خلوت، همین بی‌کسی. چرا کهکشان ما ساکت است؟ چرا این جور وقت‌ها جهان ملودی ندارد؟ چرا زندگی شبیه فیلم‌ها نیست؟ چرا مستی نیست و همه چیز سخت است و استوار؟ چرا ره به جایی نمی‌بریم؟ چرا جز تا کنار بستر خواب...

2012-03-06T12:15:00.001+03:30

طلا بگیرم، بندازم گردنم.

2012-03-02T18:04:00.001+03:30

باور بفرمایید آدم‌های دنیا دو دسته هستند. یا شیفته‌ی شعبده و سیرک‌اند، یا شعبده‌بازی به نظرشان امر بیهوده‌ای‌ست. آدم‌های شعبده‌دوست اتفاقن آدم‌هایی نیستند که شعبده‌ها را باور می‌کنند. برعکس، حیرت‌شان، لذت‌شان، از تماشای شعبده‌ها، به آن جایی برمی‌گردد که شگفتی آغاز می‌شود. به آن نقطه‌ای که یک شعبده شکل می‌گیرد. آن لحظه‌ای که، همیشه آن لحظه‌ی به‌خصوصی که سرتان را یک جای دیگری گرم کرده‌اند، و یک‌دفعه، پوووووم! کسی ظاهر یا غیب می‌شود. شعبده‌دوست‌ها می‌دانند، خوب هم می‌دانند که این‌جا دنیا دنیای واقعی نیست. شگفتی‌شان از قدرت شعبده‌باز است، که این بار کجا حواس‌شان را به چی پرت کرده که مات‌شان برده و نفهمیده‌اند که کی رودست‌ خورده‌اند. شعبده‌دوست‌ها می‌دانند با بازی سروکار دارند، نیش‌شان باز است. حیرت‌شان به جای خود، نیش‌شان اما باز است از تردستی، از دست‌های شعبده‌باز.

بند دوم گاس که کمی زود باشد، اما همین‌جا سرهرمس هوس کرده است کلاه‌ش را بردارد به خاطر تمام آدم‌هایی که جادو دوست دارند. که یک جایی از وجودشان هنوز می‌میرد برای تردستی و ژانگولر. برای این که تمام یک بعدازظهر زمستانی را دل بدهند به کسی که حواس‌شان را پرت کند، از همه‌چی، از همه‌کس.

جناب جونیور، این روزها شیفته‌گی تن‌تن دارد. خوش به حالش. شروع کرده خیلی مصمم، به تن‌تن دیدن. کارتون‌ها و فیلم‌های قدیمی و کمیک‌بوک‌ها و همین تن‌تن شگفت‌انگیز آقای اسپیلبرگ. من؟ من پابه‌پایش هستم. پایه‌ی لذتش هستم از کشف این قسم ماجراجویی. هری‌پاترها اما کمیک‌بوک ندارد. حیف. حوصله‌ی شنیدن کتاب‌هایش را ندارد هنوز. اما با فیلم‌هایش لاس می‌زند. یک‌بار زبان‌اصلی، یک‌بار دوبله. به تارا، دخترک هم‌سن‌وسالش توصیه کرده بود هری‌پاتر هفت را ببینند. بابک تشکیک کرده بود که هری‌پاتر سن‌وسال دارد، برای پنج‌شش ساله‌ها مناسب نیست. راست هم می‌گفت. آن‌همه سیاهی و ترس و واههمه بچه را می‌ترساند. فکر کرده بودم پس چرا مچ این بچه را هیچ وقت نگرفتم که ترسیده باشد از آن هیولاها و نشدن‌ها و تباهی‌ها. یادم آمده بود که جونیور شعبده‌دوست است. می‌میرد برای این که سرتان را گرم کند. با شعبده‌های خام و دم‌دستی‌اش. یادم آمد که همیشه یک آگاهی‌ای را تزریق کرده بودم عمدن، که پشت صحنه دارد الان چه می‌گذرد. همیشه برایش از تکنیک‌ها و کلک‌های آن پشت گفته بودم. بعد نگران شدم. دیدم تمام آن لذت باورکردن را ازش دریغ کرده‌ام. نگذاشتم آن جور بترسد از هیولاها که باید. نگذاشتم باور کند شعبده‌ها را. حالا؟ حالا نمی‌دانم. یک‌جور دیگری دارد حالش را می‌برد. البته که دیگر دیر است. اما کاری‌ست که شده. روغنی‌ست که ریخته. لااقل از همین الان خودش را آدمی می‌بیند که قرار است بزرگ که شد شعبده‌باز بشود. کم حالی نیست این هم، ها؟

چی شد که یاد این حرف‌ها افتاد سرهرمس؟ ها. نشسته بود به تماشای «هوگو»ی آقای اسکورسیزی. بعد مچ خودش را گرفته بود که چقدر غرق شده بود در فیلم. چقدر کیف کرده بود، عیش کرده بود با فیلم، با ارجاع‌های جاافتاده و فکرشده و بی‌شمارش. یک جور تاریخ سینمای خلاصه. جاهایی حتا اشک‌ش را رصد کرده بود که داشته می‌آمده پایین. الله اعلم. بعد فکر کرده بود که چقدر این یک فیلم اصلن می‌بایست سه‌بعدی ساخته می‌شد. چقدر درست انتخاب کرده بود آقای اسکورسیزی. برای تداعی آن حس اعجابی که سینما، که فیلم‌های آقای ژرژ ملیس، در آن سال‌ها برانگیخته بود، باید سینما چیزی فراتر از خودِ معمولش می‌داشت. تا بعد از صد سال هنوز هم ملت به ورود قطار به ایستگاه همان واکنش را نشان بدهند. باور کنند و بترسند. هیجان‌زده بشوند. «هوگو»ی آقای اسکورسیزی فقط یک ادای دین ساده نبود به آقای ژرژ ملیس، به سینما و شعبده‌بازی، یک ایجادِ دوباره بود. اعجاب مجدد. یک تاریخ سینمای دیکنزی بود. سرهرمس؟ سرهرمس را عجیب یاد خاطره‌ی سینماپارادیزو انداخته بود. انگار یک بنده‌ی خیرخواه دیگری بلند شده بود یک سینماپارادیزو هم برای این هزاره ساخته بود.

بعد آدم است دیگر، هی دلش می‌خواهد «هوگو» را بگذارد کنار «آرتیست» تا ببیند چقدر فرق می‌کند تاریکی با تاریکی.

منتظرم یک نسخه‌ی تروتمیز از «هوگو» بیاید. بدجوری باید جونیور را بنشانم به تماشای‌ش. راستی پکِ «هارولد لوید» را هم باید بخرم. دوتایی بشینیم تماشا کنیم. عیش کنیم.

2012-03-01T13:17:00.000+03:30

Stephen Shore, Room 34, Timberline Motel, Banff, Alberta, 1974

سرم را گرم کرده‌ام به ورق‌زدن عکس‌های آقای استیفن شور، پدرجدِ عکس‌های «معمولی» که این روزها این همه محبوبیت دارد. از در و دیوار، از چیزهای معمولی، مکان‌های معمولی. استیفن شور یک مجموعه‌ی بی‌نظیری دارد به نام «مکان‌های نامعمول» که اتفاقن تنها چیزی که نامعمول‌شان کرده، ثبت‌شدن‌شان توسط آقای عکاس بوده. حکایت‌شان هم سفرهای اوایل دهه‌ی هفتاد میلادیِ آقاست. راه افتاده خیلی خجسته‌دل و سبک‌بال، به چرخیدن داخل آمریکا. بعد از هرجایی که رفته، آدم‌هایی که دیده، تخت‌هایی که روی‌شان خوابیده، اتاق‌های هتل‌ها و متل‌ها، غذاهایی که خورده عکاسی کرده. عکس‌هایی که وفور جزییات دارند. حالا، چهل سال بعد، این عکس‌ها شده‌اند شمایل‌نگاری دهه‌ی هفتاد آمریکا. یک حس غربت خوبی دارند عکس‌ها. من؟ من آن‌هایی که در غیاب آدم می‌گذرند را بیش‌تر دوست دارم. آن‌ها که حکایت از زندگی دارند بدون این که موجود زنده‌ای در قاب باشد. شما فرض کنید یک‌جور «غیرطبیعتِ بی‌جان»ای که اتفاقن «جان» دارد.

آقای استیفن شور از شاعران چینی می‌گویند، از این که چه‌طور هیچ چیزی را با کلماتی مربوط به یک چیز دیگر توضیح‌ نمی‌دهند. که خود پدیده را می‌بینند. عکس‌های آقای شور مصداق همین ماجرا هستند. دقیقن آن چیزی هستند که می‌نمایند. بی ارجاعی به چیزی دیگر. آقای استیفن شور در روزگاری که عکس هنری فقط به عکس‌های سیاه‌سفید اطلاق می‌شد، خیلی کوول بلند شده بود و از پیرامونش عکس‌های رنگی می‌گرفت. تلق و تلق. این‌ روزها آدم خیالش راحت است که نیازی به یک استیفن شور نداریم که برای آینده‌گان شمایل دوران‌مان را ثبت کند. ماشاالله آن‌قدر در لحظه هزاران کلیک می‌شود که تصویر دوران یک‌ مقداری هم بیش‌تر از حد لازم دارد ثبت و ضبط می‌شود. مرادم عکس‌های شب‌نشینی‌ها و شادخواری‌ها نیست البته، دارم از آن عکاسان تنهایی حرف می‌زنم که برای دل خودشان از در و دیوارشان عکس می‌گیرند. از سفرهای‌شان. یک جور سکوتی هم دارد عکس‌های‌شان. سکوت خوبی هم دارد. مدام توجه ما را جلب می‌کند به مکان‌ها و چیزهای معمول. ضبط چیزها همان‌طور که هستند.

خودم را عرض می‌کنم، از سیاه‌سفید و سپیاکردن عکس‌ها خوشم می‌آید. خصوصن پرتره‌ها. خیال می‌کنم با این کهنه‌نمایی دارم یک بعد چهارمی به عکس می‌دهم. زمان را به عکس اضافه می‌کنم. عادت کرده‌ام که عکس‌هایی را که مربوط به قدیم است دوست‌تر داشته باشم. انگار صرف گذشت زمان بر عکس، بر سوژه، عکس را مهم‌تر از آن چیزی که هست دارد می‌کند. چون مربوط به چیزی است که یحتمل دیگر نیست. دم دست نیست. همین باعث می‌شود ارزش مضاعف پیدا کند. انگار هرچه فاصله‌ی تاریخ عکس با زمان حال بیش‌تر باشد، پس دست‌نیافتنی‌تر و قیمتی‌تر است. چون حال همیشه در دسترس است. کافی‌ست سرت را برگردانی.

آقای استیفن شور در «حرفه:هنرمند» پاییز 90، از کارکردن با دوربین‌های قطع بزرگ می‌گویند. از این که چه‌طور آدم را به فکر می‌اندازد. که به دلیل مرارت‌هایی که هنگام کار می‌کشید، تصمیم‌گیری‌های‌تان آگاهانه می‌شود. نمی‌توانید هرجایی بایستید و زرت و زرت عکس بگیرید. سعی می‌کنید دقیقن در جایی که باید قرار بگیرید، تامل کنید، و نمای نهایی را بگیرید. شما را سوق می‌دهد به یک جور قطعیت. همین چهارتا جمله را برای خودم برمی‌دارم. تصمیم می‌گیرم قناعت کنم در کلیک‌کردن. دورریزها را کم کنم. یک جوری عکس بگیرم که فولدرهای روی هارد، لب‌ریز از عکس‌های اضافی نباشد. لااقل آدم باشم و همان موقع پاک کنم. به روی خودم نیاورم که دوربین‌ام 16 گیگ رم دارد، هارد‌م 500 گیگ. یک جور ریاضت، تمرین، روزه‌ی کلیک بگیرم.

عکس‌های آقای شور دیافراگم‌های بسته، خیلی‌ بسته دارد. جوری که تمام عکس تبدیل شده به یک سطح. سطحی مملو از جزییات. یک جور دموکراتیکی عناصر حضور دارند در قاب. هیچ‌کدام‌شان برجسته نشده‌اند، مورد تاکید قرار نگرفته‌اند. به همین دلیل چشم آدم این‌ همه آزادانه روی تمام سطح عکس می‌تواند که بلغزد، پرسه بزند. بک‌گراند و فورگراند به مثابه یک قدرت خارجی به شما تحمیل نمی‌کند که به کجای تصویر توجه بیش‌تری کنید. با خودم قرار می‌گذارم دیافراگم‌هایم را ببندم، برای مدتی.

گوگل کنید.

2012-02-29T12:16:00.000+03:30

هم اسکار را برده باشیم ، هم پرستو دو کوهکی آزاد شده باشد ، هم مرضیه رسولی آزاد شده باشد . خیلی خوش می گذرد .

آدم متوقع می شود یک هو . همه چیز درست شده باشد مثلا.

بعد ما برویم دم اوین . داد بزنیم « آزادی ! آزادی ! احمد زید آبادی » بعد در را باز کنند زید آبادی را پرت کنند بیرون . بخورد به دل جمعیت « خوب شد ؟ دیگه چی می خواید ؟ » مادره بیاید بگوید ! « شما که اینو دادید ! این شیوای مارو هم بدید دیگه ! » بعد شیوا را پرت کنند بیرون « دیگه چه مرگتونه . برید دیگه ! » ما نرویم . هی یکی یکی شان را صدا کنیم بندازنشان بیرون .

ولیعصر دو طرفه شده باشد . ماشین ها از این طرف به آن طرف بوق بوق . می گوییم راجر واترز هم بیاید برای مان بخواند . همه دست هامان را بگیریم بالا و باهاش بخوانیم غلط غولوط و اشک توی چشم هامان . اشک خوشحالی ها . اشک باور نکرده گی . دلار هم ارزان نشد نشد . صد تا روزنامه داشته باشیم ، تیراژ بالا ، هی ساعت ها بایستیم کنار کیوسک که حالا کدام را بخریم ؟ آن قدر بایستیم که دیر برسیم سر کار . رئیس مان در را باز کند و انگار نه انگار . ما تیتر خبرها را نگاه هم نکنیم از بی دغدغه گی ، بس که همه چیز رو به راه است . شب که رسیدیم خانه ، پاهامان آویزان دیوار ، همین جور که بفرمایید شام می بینیم با فراغ بال ورق بزنیم که دلار هم ارزان شده . کتاب هم ارزان . مفت اصلا . قفسه قفسه کتاب توی پیاده روها . مثل هوا که همیشه باید باشد . کتاب هم همین جور به وفور .

که اصلا بچه هامان بپرسند جدی جدی یک روز توی این کشور آدم ها را می بردند بالای دار . ما چین بیفتد به پیشانی مان بس که فرو رفته ایم به فکر ! که اصلا یادمان نیاید « لابد می کردند دیگر ! »

که بچه هامان بپرسند ما زوری روسری سرمان می کردیم ؟ که اصلا یادمان نیاید « لابد می کردیم دیگر ! »

دوستان تان را می بردند و شما هیچ نمی گفتید ؟ که اصلا یادمان نیاید « لابد نمی گفتیم دیگر ! »

باری ! دم شما گرم آقای فرهادی ! خیلی گرم . خیلی خیلی گرم .

خانم روزهای ابری

2012-02-25T01:01:00.000+03:30

همه‌چی آرومه...

ویدیو، چیدمان و ساخته‌های هاله انواری در «زیبادشت» که همین روزها در گالری آران قابل تماشا/بازی‌ست، سرهرمس را یاد خنده‌های کیچ و تکثیرشده‌ی فیگورهای «یو مین‌جون» می‌اندازد. همان‌قدر بدبینانه و واقعی. هاله انواری سنسورهای خوبی دارد. خوب جوری توانسته یک سیمای سمعی‌بصری از وضعیت این روزهای تهران بعد از ماجراهای عجیب و سورئالی که در این یکی دو سال پشت سر گذاشته، جلوی چشم‌مان بگذارد. می‌خواهم بگویم واکنش هاله انواری به اتفاقاتی که روی آسفالت این شهر، و کمی بعدتر روی در و دیوار این شهر افتاده و دارد می‌افتد، همان واکنشی است که آدم انتظار دارد ببیند، بشنود و بخواند. توصیه می‌کنم این هفت‌هشت‌ده روزی که از نمایشگاه‌ش باقی‌ست را از دست ندهید.

درباره‌ی یو مین‌جون هم این‌جا را بخوانید، بعدن.

2012-02-25T00:43:00.000+03:30

سرهرمس البته درک می‌کند بازی‌هایی که با خودِ مدیای سینما/صدا در فیلم «آرتیست» شده چه‌قدر ممکن است برای جماعت جالب باشد و به وجدشان بیاورد که مثلن بردارند هی عبارات «ادای دین» و «ارجاع» و «رسانه» و الخ را استعمال کنند اما راستش آن قلاب‌ای که باید گیر کند در آدم، در «آرتیست» یافت نشد. حتا این پیش‌بینی‌پذیری همه‌جانبه یک جورهایی آدم را دل‌زده هم می‌کرد. سرهرمس البته درک‌ش را می‌کند، اما کلن خیلی کنار این فیلم نمی‌ایستد. اسکار هم که اسکار است دیگر. همه می‌دانیم از چی داریم حرف می‌زنیم، نه؟

2012-02-23T18:19:00.000+03:30

دست نامه ی زیرپاگذاشته عنوان مجموعه ی تازه ای از الک سُث است که در نیویرک حضوری توجه برانگیز داشته است. آثار این نمایشگاه در یک بازه ی زمانی چهار ساله از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ گرفته شده اند. این آثار بازتابی از علاقه ی رو به ازدیاد سُث برای تصویر کردن خشم و خستگی مضاعف گروهی از مردان امریکایی ست که از قیود اجتماعی به تنگ آمده و خود را از تمدن کنده اند. حاصل، مجموعه پرتره هایی از این مردان و منظره ی محیطی است که در آن زندگی می کنند؛...

از این‌جا

عکس‌ها را هم این‌جا ببینید.

2012-02-22T02:19:00.000+03:30

همین که آدم با شکم سیر، بسیار سیر، ساعت ده و نیم شب، بعد از یک روز پرماجرا، درست وقتی که دل‌ت می‌خواهد سرت را تکیه بدهی عقب و بخوابی، عمیق و آرام، اما بیدار می‌مانی و این ملال آرام و کند را ذره‌ذره تماشا می‌کنی و حوصله‌ات سر نمی‌رود و خسته‌ات نمی‌کند و یک‌جاهایی هم ارجاع‌های مستقیم و غیرمستقیم‌ت می‌دهد به راننده‌ تاکسی اسکورسیسی و شب روی زمین جارموش و خشت و آینه گلستان حتا، یعنی «چیزهایی هست که نمی‌دانی» کارش را درست انجام داده است. علی مصفای فیلم که جای خود اما یک لیلای شیرین و بانمک و گرم هم دارد که سرحال‌تان می‌آورد. همان‌طور که آقای راننده‌ی «مخاطب‌خسته‌»ی فیلم را گرم می‌کند، موتورش را روشن می‌کند. بصرِ خوبی داشت. همین پوستر این بالا را ببینید دیگر. می‌خواهم بگویم کلن حال مِلوی خوبی ساخت در آن خلوت بالکن سینما آزادی. یک کُندی غیرآزاردهنده‌ای داشت. جمع‌وجور بود. بس بود.

2012-02-18T13:53:00.000+03:30

دیوار

2012-02-18T02:27:00.000+03:30

Tinker Tailor Soldier Spy

طبعن آدم اگر بخواهد راجع به این فیلم یک مقاله‌ی درست‌ودرمان بنویسد، عنوانش را باید بگذارد «جاسوسی که از سردسیر آمد». که یک‌جوری ادای دین هم‌زمان کرده باشد هم به کتاب دیگر همین آقای نویسنده، هم به حضرت جیمزباند. که اتفاقن کوچک‌ترین ربطی هم ندارد فضای این فیلم به آن شمایل. ولی خب، داریم در ژانر جاسوسی سیر می‌کنیم به‌هرحال. برای سرهرمس به‌شخصه عجیب بود که آدم بردارد یک کتاب جاسوسی از قریب به چهل سال قبل را دستش بگیرد و این‌قدر بی‌ادابازی فیلمی به این سالمی و متانت بسازد. یعنی خب آدم انتظار هزار جور شامورتی‌بازی دارد این‌روزها. که آقای کارگردان، آقای آلفردسون برآورده نمی‌کندشان. به‌جایش فیلم «تمیز» می‌سازد. از آن‌ها که طمانینه دارند. آدم‌ها گوشت و پوست و رگ و پی دارند. چشم‌ دارند، نگاه دارند. یک گری‌ اولدمنِ فراموش‌نشدنی دارد فیلم. اصلن یک تیم درجه‌یک بازیگر دارد این فیلم. آدم می‌ماند از کدام‌شان اسم بیاورد.

روزگار خوبی نیست. آدم برنمی‌گردد فیلم‌ها را دوباره ببیند. خودم را عرض می‌کنم. این اصلن خوب نیست. دلم می‌خواست حوصله‌ی خودم و سینما و این‌جا را بیش‌تر داشتم. می‌نشستم سر صبر فیلم را دوباره می‌دیدم. بعد برای‌تان می‌نوشتم که چه چرخی می‌خورد قصه تا برسد به آن آخرش. که چه‌طور جنگ سرد به آن گنده‌گی پیش پای ماجرای شخصیِ شخصیت اول قصه، حتا شخصیتِ دوم قصه، اهمیت‌ش ناچیز می‌شود. یکی یک زمانی یک جایی گفته بود که فیلم‌های بزرگ، فیلم‌هایی که از اتفاقات بزرگ می‌گویند، اگر هسته‌شان بر زنی، خانواده‌ای، غیرخانواده‌ای، رفاقت‌ای، چیزی استوار نباشد می‌بازند. شاید هم نگفته بود کسی. چه‌ می‌دانم.

2012-02-15T23:27:00.002+03:30

تن‌تن آقای اسپیلبرگ را یک‌نفس دیدم. باورم نمی‌شد این همه نفس‌گیر و خوش‌ریتم و سرحال و جان‌دار و پرهیجان باشد. درست همان‌طور که کمیک‌استریپ جدیدش اگر گیرت می‌آمد، در آن برهوت دهه‌ی شصت، از ته بازارچه‌های کتاب انقلاب، رسیده و نرسیده یک‌نفس می‌خواندی‌ش. راستش را یواشکی و بی‌تعصب بگویم: حتا به‌تر.

دارم تصور می‌کنم چه قیامتی را پشت سر گذاشتید شما که سه‌بعدی‌اش را دیدید.

2012-02-15T11:26:00.000+03:30

میگه «صدای نریشن وبلاگ سرهرمس هم خیلی وقتا صدای عزت الله انتظامیه توی فیلمای مختلف :)) راضی باش ازمون دیگه»

راضی‌ام :دی

2012-02-14T10:50:00.000+03:30

"توی ماشین مامان آخر شب‌ها می‌نشستیم و تو خیابان‌های خلوت مشهد دور می‌زدیم. یک بی‌ام‌وه پانصدو هجده داشتیم که مامان حسابی باهاش گاز می‌داد و مهسا صدای آهنگ‌ها را بر حسب سرعتمان زیاد می‌کرد. من عقب ماشین صورتم را به شیشه‌ می‌چسباندم. خیابان‌های تاریک آن روزها را با این صداها یادم می‌آید. یک چیزی توی این‌ آهنگ‌ها به من امید می‌داد. متن هیچ‌ کدامشان را نمی‌فهمیدم ولی همه‌شان یک جایی اوج می‌گرفتند. یک جایی صدا می‌رفت بالا و موهای تن من راست می‌شد. فکر می‌کردم ماشینمان الان بلند می‌شود. فکر می‌کردم همه‌چیز درست می‌شود"

خانم بهناز میم، درباب مرحومه مغفوره ویتنی هیوستن

2012-02-14T10:33:00.001+03:30

ای داد
(+)

2012-02-13T11:48:00.000+03:30

گاهی هم شام مبسوط و معرکه‌ای می‌خوری. خوبی. بعد نصفه‌شب بیدارت می‌کنند، برای‌ت قرار زورکی می‌گذارند کله‌صبح، سردرد می‌گیری. صبح می‌شود. می‌روی. بعد می‌بینی خوب شد که رفتی. روزت ساخته می‌شود با همان یک خبر نسبتن خوب. گیرم که بعدش دوباره همان.

پ.ن: آدم است دیگر، الم‌شنگه راه می‌اندازد گاهی وقت‌ها. وقت‌هایی که واقعن کم می‌آورد. خوبم، در کل.

2012-02-12T12:30:00.000+03:30

یک برف بلاتکلیفی هم می‌بارید. کاش می‌شد به همین جمله بسنده کرد. با تلفن الف شروع شد صبح. صبح که چه عرض کنم، روز شروع شد. از همان ساعتی که تلفن‌ت از سایلنت درمی‌آید و روز به طرز جدی و فرساینده‌ای خودش را روی تو می‌اندازد. تلفن زده بود که پروژه‌ی پ به بن‌بست کامل خورد. کارگاه تعطیل شد و باید منتظر نامه‌ی خلع‌ید کارفرما باشیم. این یعنی پرداختی یک میلیارد و صد پرید. قدر ۳ میلیارد برایش چاه کنده بودیم. نشد. اسپرسو هم این وسط جوشید. بعد ف تلفن کرده بود که هنوز برای مدیریت کارخانه کسی پیدا نشده. که کارگران کماکان نشسته‌اند. آن ۲۵۰تا هم هنوز پرداخت نشده. یکی هم آمده حکم توقیف گرفته برای کل ورق‌های انبار. گفتم برای فردا جلسه بگذاریم هرجور شده ل را راضی کنیم برای دو هفته برود کارخانه. ایرانسل را روشن کردم. اسمس آمد که برای فلان آهنگ پیشواز فلان غلط را بکنم. یک روغن غلیظ زیادی از زیر چرخ سمت راننده شره کرده بود روی کف پارکینگ. یحتمل مال گیربکس باشد. یکی دو ساعتی کار می‌برد تا سینی‌اش را باز کنند و واشرها را چک کنند. زنگ زدم به میم که مدارک و کپی حکم را پیک کند. غ امروز نیست. فردا باید سراغش بروم پیله کنم برای ملاقات با وزیر. چراغ بنزین روشن شد. دلم صبحانه‌ می‌خواهد. مشاور بانک زنگ زد برای ساعت ۲ قرار گذاشت. ق سه بار زنگ زد. جواب ندادم. ج تلفن کرد که طرف برای چک‌ش وکیل گرفته و اقدام کرده. گفتم بگو به من زنگ بزند. لااقل با وکیل می‌شود بدون خون و خون‌ریزی حرف زد. بنزین زدم. تلفن کرد که چه خبر. همیشه این طور مستاصل که می‌پرسد چه خبر دلم آشوب می‌شود. گفتم پرونده هنوز نرسیده دادیاری. به ظ تلفن کردم. هنوز عصبانی بود. به تخمم. قبول کرد که فردا صحبت کنیم. تلفن وکیل جدید را پیدا نمی‌کنم. باید عصر بروم سراغش. طفلک هنوز خوش‌بین است. حق دارد. ابعاد قضیه را نمی‌داند. اشکالش این است که این خوش‌بینی و امید را منتقل می‌کند این طرف. بعد من باید دو ساعت روی منبر بروم تا دوباره واقعیت را بکوبم توی صورت‌شان. درد دارد. مچ خودم را هم دوبار گرفتم. زیر سینه‌ی چپ. لابد باد خورده. برای هر سیگار که نمی‌شود شال و کلاه کرد رفت توی تراس. پای تلفن اصرار می‌کند ع. قسم و آیه. اصولن این روزها زیاد مچ خودم را گرفتم. یک جاهایی که آدم رویش نمی‌شود تعریف کند. رقیق و رقت‌انگیز. یادم رفته چه‌طور مواظب خودم باشم. یک فیلم فیلیپینی هم دیدم. حکایت یک خانواده بود که سینمای درب‌وداغانی را می‌چرخاندند. عمده مشتری‌شان بدبخت‌هایی بودند که می‌آمدند پورن ببینند و همان‌جا در سینما خدماتی بگیرند و بدهند. آپارتمان اجاره‌نشین‌های مهرجویی پیش سینمای این‌ها قصر بود. نکبت از ساختمان می‌بارید. از قصه ولی نه. اشکال اصلی فیلم هم همین بود. Serbis‏ به گمانم بود اسمش. راستی برف هم ایستاد.

2012-02-12T00:09:00.001+03:30

آخرین روز تعطیلات که دارد تمام می‌شود، من یک جعبه فیوز می‌شوم که فیوزهای مینیاتوری‌اش یکی‌یکی "آن" می‌شوند، فیوزهای همه‌ی "تسک"های تخمی فردا، روز کاری. یکی‌یکی شروع می‌شوند در کله‌ام، بی که کاری از من بربیاید. شروع می‌کنم به فکرکردن، به چاره‌جویی، به برنامه‌ریزی برای هرکدام. بی که فایده‌ای، نتیجه‌ای، چاره‌ای. تز بدهم و بروم: اشتباه است آدم شب آخر را بی‌مستی بگذراند. گور بابای فردا و کم‌خوابی‌اش. شب آخر را باید لایعقل گذراند. باید مدهوش به رختخواب رسید. باید این‌جوری انتقام گرفت از فردای محتوم. تجربه ثابت کرده هرچقدر هم فسفر بسوزانی که مساله‌های‌ فردایت را چه‌طور سامان‌دهی کنی، باز فردا به همان نکبتی‌ای است که هست. اشتباه است کلن آدم لایعقل نباشد. این از من.

2012-02-11T21:19:00.000+03:30

با خودم لج کردم. می‌دانم که مسابقه‌ای درکار نیست. لج کردم اما. مثل مسابقه‌ای که وقتی می‌بینی یک دور کامل عقب افتاده‌ای، سرد می‌شوی و کنار می‌کشی. دارم در شهر کتاب مرکزی به آن بزرگی می‌چرخم و قهرم. با تمام کتاب‌های جدید. با همه‌ی موضوعات تازه، سرگرمی‌ها و دغدغه‌های نو. دلم می‌خواهد بزنم به جاده‌خاکی. بیگانه بشوم با آدم‌هایی که هنوز، که کماکان.‎ ‎حوصله‌ام را سر می‌برند تازه‌گی‌ها. مدام دارم دغدغه‌های‌شان را با نکبت‌های جاری روزگار خودم مقایسه می‌کنم، بد است این کار. نتیجه‌اش می‌شود این که به نظرت آدم‌هایی می‌آیند که زیادی فانتزی دارند زندگی را می‌گذرانند. زیادی خوشی زده زیر دل‌شان. دوست ندارم به این نتیجه برسم. انگار که بین جماعتی باشی که مست و سرخوش‌اند و تو می‌دانی که تمام بطری را هم سر بکشی‌، به حال خوش‌شان نخواهی رسید. همان‌قدر کسالت‌بار. دل و دماغ ندارم امروز هم. یک تقویمی را ورق زدم. عکس آن سکانس رویایی آخر تلما و لوییز را چاپ کرده بود. ماشینی که داشت پرواز می‌کرد بالای دره‌ای، می‌دانی که سقوط خواهد کرد. فیلم اما همان‌جا در هوا تمام‌شان می‌کند. سقوط‌شان را نشان نمی‌دهد. ترجیح می‌دهم به جای کتاب لوازم‌التحریر بخرم. شاید کلکسیون مداد جمع کنم. به همین مسخره‌گی. شاید هم به‌جایش سیگار دیگری روشن کردم.

2012-02-09T10:46:00.000+03:30

ایرما، همان وقت‌ها، یک بار گفته بود که سید را از بیمِ از دست ندادنش بود که از دست داد.

2012-02-08T14:08:00.000+03:30

تو ساعتی ننشستی

که آتشی بنشانی

[متاسفانه]

2012-02-08T12:12:00.000+03:30

روزی در دوران نئاندرتال، پسركی در دره‌ای می‌دويد و فرياد می‌زد «گرگ! گرگ!»؛ يك گرگ بزرك خاكستری هم به دنبالش: ادبيات در چنين روزی زاده نشد؛ تولد ادبيات به روزی بازمی‌گردد كه پسركی ‌آمد و فرياد زد «گرگ! گرگ!»‌ و هيچ گرگی به دنبالش نبود.

ولاديمير ناباكف

از خلال آقای اولدفشن

2012-02-07T15:16:00.000+03:30

یک‌جوری جاستینِ «مالیخولیا» از محتوم‌بودن برخورد سیاره‌ با زمین می‌گوید که انگار پیامبری‌ست که بشارت می‌دهد. با آن تاریکی‌ای که در مردمان می‌بیند. دارد بشارت می‌دهد به نابودی این همه شر. به همه‌ی مردانی که گذاشتند و رفتند، شوهر و پدر و شوهرخواهر، هرکدام به نوعی. نیمه‌ی فیلم، جایی که «جاستین» تمام می‌شود و «کِلِر» شروع می‌شود، همان‌جایی‌ست که این پیامبر مالیخولیایی مبعوث می‌شود. ارتباط‌ش با کائنات به وقوع می‌پیوندد. آگاهی پیدا می‌کند و رنجوری‌اش آغاز می‌شود. رنجوری‌ای همراه با آرامش. آرامشی ناشی از اطمینان. اطمینان به وقوع فاجعه. درست همان‌جا که کودک را در آغوش می‌گیرد و در جوابِ کودک که می‌پرسد آیا می‌تواند بیدار بماند تا «ردشدن» سیاره را از کنار زمین ببیند، سکوت می‌کند.

نیمه‌ی جاستین نیمه‌ی میکرو است و نیمه‌ی کلر، ماکرو. من؟ من نیمه‌ی دوم فیلم مسحورم کرده بود. آن‌جا که انگار در کل دنیا همین دو نفر و نصفی آدم فقط وجود داشتند. آن سکوت خفه‌کننده‌ای که حاکم بود. که لحظه‌لحظه به فاجعه نزدیک‌تر می‌شدند و نجات‌دهنده در گور که چه عرض کنم، در اصطبل خفته بود. نجات‌دهنده‌ی الکی (سلام محسن)

همین‌جا از آقای فون‌تریه تشکر کنیم. که این‌جوری قصه‌ی یک‌خطی فیلمش از کلیشه‌ترین‌های ژانر علمی‌تخیلی می‌آید و فیلمش جایی دیگر، ورای ابرها قرار می‌گیرد. از این پایان ناامیدی که برای‌مان رقم می‌زند. از این که قهرمان، به‌اصطلاح قهرمان، آن جوری جا می‌زند و آن‌طور حقیر، می‌میرد. از این که تا آخرین لحظه هم امید را پهن می‌کند و زیرش می‌زند، وقتی جاستین غار جادویی‌اش را برای پسرک می‌سازد. از تقابل چهارتا شاخه‌ی خشک که خیمه شده‌اند برای این سه نفر و سیاره‌ی مهاجم به آرنجش هم نمی‌گیردشان. از این که تصویر بازمانده‌های زمین یک کلیشه‌ی آمریکایی شامل یک مرد و یک زن و یک بچه، خانواده، نیست. از این که هیچ غلطی نمی‌شود کرد، وقتی فاجعه دارد اتفاق می‌افتد. از این که «مالیخولیا» شبیه همان آدمی است، شبیه همان رفیقی است که وقتی برایش غر می‌زنی، چس‌ناله می‌کنی، نمی‌گوید صبر داشته باش و درست می‌شود و برو این کار را بکن و برای همه پیش می‌آید و خدا بزرگ است و الخ، صاف در چشم‌های‌ت نگاه می‌کند و می‌گوید بلی، زندگی به همین‌ تخمی‌ای است که می‌گویی، به همین گندی.

کاش آقای فون‌تریه به همین رویه ادامه دهد. همین که در دو فیلم اخیرش این‌جوری تیتراژ برای خودش یک فیلم مستقل است. یک فیلم کوتاه درخشان است. یک پیش‌گویی از کل ماجراست. یادم هست «آنتی‌کرایست» را هم همین‌جوری برگزار کردم. فیلم که تمام شد بلافاصله برگشتم تیتراژ را دوباره دیدم. حالا دلم می‌خواهد خودش را هم دوباره ببینم.

رفته‌ایم توی تیمِ ناامیدها کلن.

2012-02-07T11:03:00.000+03:30

خبرگزاری مملکت، ال امانت‌داری و اخلاق‌مداری و الخ‌

2012-02-06T11:50:00.002+03:30

« من یادمه بچه بودیم خیلی بیشتر طول می‌کشید از این سر حیاط تا آن سر برویم، اما اینروزها همش شده دو قدم »

آقای بکس

(کلن دایورت کنم روت، ها؟)

2012-02-05T16:55:00.001+03:30

The skin I Live In

2012-02-04T03:02:00.000+03:30

گفت: این مادرش است که آن‌ها را به خود می‌خواند. گفتم: این شمایید که به سوی مادرتان می‌روید. مقاومت کن. در برابر مرگ مقاومت کن. صدایش را نشنو.

خانم نیشابور

2012-02-02T15:58:00.000+03:30

روزهایی بوده که هنوز نمی‌شده عکس خراب را حذف کرد و بهترین عکس را برای همیشه نگه داشت، انگار آن سالها هرچه بوده لاجرم همان می‌مانده، باید می‌مانده. زن هم که می‌گرفتند تا ابد هرطور بود باهم کنار می‌آمدند. آدمهای آن‌سالها وقتی مجبور بودند واقعن مجبور بودند.

تاملات آقای بکس، درباره‌ی عکاسی. نه، درباره‌ی آلبوم‌های قدیمی، عکس‌های خانوادگی آلبوم‌های قدیمی

2012-01-31T13:03:00.001+03:30

2012-01-28T12:33:00.000+03:30

Laura Letinsky

(+)

2012-01-25T13:37:00.000+03:30

نگاتیو حرمت دارد، قیچی نکنید

2012-01-23T01:47:00.000+03:30

بد جایی‌ست، آن جایی که یک "حق‌ته"ی گنده‌ی بی‌رحم و تلخ و واقعی چمبره زده باشد روی آدم، روی آدم آدم، روی همه‌چی آدم.

2012-01-21T14:56:00.000+03:30

... بشینین فیلم‌هایی که توش یه آدمی داره می‌ره رو تماشا کنین. همه‌شون تا توی فرودگاه آدمه رو دنبال می‌کنن. ازون‌جا به بعد آدمه ول می‌شه دیگه. دوربین با ستاد بدرقه برمی‌گرده خونه. نشد که هیچ دوربینی همراه آدمه راه بیفته بره ببینه طرف در چه حاله. قصه‌ی آدمه تو همون نقطه‌ای که رفت تموم‌شده فرض می‌شه انگار.

خانم لنگ‌دراز

2012-01-18T20:33:00.000+03:30

یک دمی هست، یک لحظه‌ی گل‌درشت و کلیشه‌ای هست که آدم تلفن را می‌گذارد/می‌بندد، از پشت میزش بلند می‌شود، چندتا کارتن روی میز می‌گذارد، وسایل شخصی‌اش را از روی میز و کشوها جمع می‌کند، کارتن‌ها را می‌گیرد دستش‌ و برای همیشه محل کارش را ترک می‌کند و از هفت دولت آزاد می‌شود. درست همان‌جا که آینده‌ات می‌شود یک نامعلوم خوش‌بخت و مبهم. درست همان‌جا که زیردست و بالادستت دارند تماشایت می‌کنند، همان دم. من؟ من بنده‌ی آن دم‌ام کلن.

وسط اتوبان امام‌علی زدم کنار که همین را بنویسم و بروم.

2012-01-16T12:16:00.000+03:30

تنها موبایل «تاشو»یی که داشتم، موتورلا بود، اولینِ سری RAZR که تازه «فینگرتاچ» شده بود کلیدهایش، خیلی نازک، خیلی خارجی. (یادم بیندازید یک وقتی هم اصولن از دیزاین‌های خاص و خ و متفاوت گوشی‌های موتورلا بنویسم، خب؟) بعد این‌جوری بود که صدای بستنِ تلفن، فیزیکِ بستنِ تلفن‌ یک جور خوبی آدم را یاد فیزیکِ «گذاشتن» گوشی‌های تلفن‌های قدیمی می‌انداخت. خیلی قبل‌تر از گوشی‌های بی‌سیم‌ای که شبیه موبایل شده و آدم خاتمه‌ی مکالمه را صرفن با فشردن یک «دکمه» اعلام می‌کند و فوقِ فوقش، گوشی را پرت می‌کند روی مبل، تخت. می‌خواهم بگویم در «بستن» تلفن، «گذاشتن» گوشی، یک خشونتِ خوبی بود، علی‌الخصوص وقت‌هایی که غیظ داری. البته یک وقت‌هایی هم هست که غیظ نداری، عیش داری. وقت‌هایی که تلفن را می‌بندی و به‌جایش نیش‌ت را باز می‌کنی. می‌خواهم اضافه کنم که حتا آن‌جور وقت‌ها هم فرق دارد تاریکی با تاریکی، گذاشتن و بستن با فشار دادن. جه برسد به این حالتِ خخخخخِ چانه.

2012-01-15T03:28:00.002+03:30

گاهی آدم یک‌جوری این شب آخر تعطیلی را می‌نشیند به سریال‌دیدن، به هی اپیزود پشتِ اپیزود، بی که حتا شعف خاصی، که انگار این به تعویق‌انداختنِ صبح است که در آن می‌کوشی. به تعویق‌انداختنِ روزِ کاریِ کوفتیِ دیگری. یک‌جوری که اصلن دلت می‌خواهد آن عصبیتِ ناشی از کم‌خوابی را. انگار که بخواهی مکررش کنی، کلن.

2012-01-15T01:03:00.000+03:30

مثل این می‌ماند که شما نامزد نوبل فیزیک بوده باشید، بعد در یک گردهمایی کسی به روی خودش نیاورد و با شما از ادبیات حرف بزند. مثل این می‌ماند که شما به‌تازگی ترجمه‌ی کامل «اولیس» را با جان‌کندن به چاپ رسانده باشید بعد رفقای‌تان اصلن به روی خودشان نیاورند و با شما از نوسان قیمت دلار حرف بزنند. مثل این می‌ماند که شما بیست کیلو کم کرده باشید، با رژیم و ورزش، بعد خانواده در اولین مهمانی از مراحل مهاجرت‌تان هی بپرسند.

یک قسمت‌هایی، ورهایی از وجود آدم هست در زندگانی، که آدم آن‌ ورها را دوست دارد برای خودش، بفهمی نفهمی به‌ش افتخار هم ممکن است بکند. یک تکه‌های خوشایندی از وجودتان هست کلن، که خیلی استقبال نمی‌کنید اگر وقتِ معاشرت به کل نادیده گرفته شود، به تخمِ جماعت باشد، یا اصلن روح‌شان هم خبر نداشته باشد و حرفی از آن نرود، به‌کل.

سرهرمس اغلب با این پرسش مواجه می‌شود که چرا تمایلش برای معاشرت با آدم‌های غیروبلاگی دارد روز به روز کم‌تر می‌شود. با این پرسش روبه‌رو می‌شود که چرا هی کم‌تر و کم‌تر از قبل حوصله‌ی جماعتی را دارد که اصولن از وجود این‌جا بی‌خبرند. هر روز که آدم غرق‌تر می‌شود لاجرم در سازوکار کسل‌کننده‌ی زندگانی، بیش‌تر دلش می‌خواهد این ورِ مجازی‌اش را. بیش‌تر دلش می‌خواهد با آدم‌هایی معاشرت کند که از این تکه‌ی خوشایندش خبر داشته باشند. گیرم حرفش را هم نزنند. لااقل یک ف که می‌گویی خیالت راحت است توی دلشان هم که شده تا حوالی فرحزاد می‌روند.

مخاطب این نوشته، طبعن این‌جا را نمی‌خواند. اگر می‌خواند که طبعن مخاطب این نوشته نبود.

2012-01-13T22:04:00.002+03:30

دو: آدمها را می شود به کلی روش دسته بندی کرد. چشم آبی ها و غیر چشم آبی ها. مهندس ها و غیر مهندس ها. زن ها و مرد ها. مجرد ها و بی بچه ها. ولی یک دسته بندی است که تازگیها بر اثر کهولت برایم جالب شده است. آدمهای دارای فردیت و بی فردیت. دورم آدمهایی را دارم که بدون اجتماع هم تعریف می شوند. یعنی برای خودشان وجود دارند. بعد یا قبل یا کنار کار چیزی دارند که برایش دل‌خوشند. یکی آشپزی دوست دارد. یکی یوگا. یکی موزیک. یکی عکاسی. یکی گربه. یکی کتاب و فیلم . یکی ساز زدن. یکی بافتنی. یکی سریال دیدن. یکی ورزش. این آدمها از تنهایی نمی ترسند. می توانند با خودشان با نزدیکانشان تنها باشند. برای تعریف شدن نیاز به حضور در جمع ندارند. در خلوت همین کارها را می کنند. به تک نفره یا دو نفره بودن نمی گویند تنهایی. حتی گاهی دیگران را دودر می کنند که به این خلوت برسند. جواب تلفن نمی دهند. می پیچانند. نمی روند. خانه می مانند برای خواندن کتابشان با چای. برای پختن کیک. برای گوش کردن به موزیک و شراب نوشیدن. چیزی دارند که به آن وصلند و آن چیز مال خودشان است. در آشپزخانه خودشان. در کتابخانه شان. در خلوتشان. برای خودشان. چیزی تعریفشان می کند.

خانم پیاده‌رو

2012-01-11T14:11:00.001+03:30

در خدمت و خیانت ارتباط آف‌لاین

یا رسد آدمی به جایی که ردیف اسمس و جی‌پی‌آراس قبض موبایلش سنگین‌تر از ردیف مکالماتش باشد.

یک عمر هی هوار کشیدیم که آقا در ارتباط آف‌لاین، در اسمس و ایمیل و الخ، لحن نیست، شور نیست، سوءتفاهم هست، فیلان هست. که آقا صدا خوب است، تصویر بهتر است، ماچ و بغل هم که اصلن اوووف. خب؟ حالا همه را یک‌جا پس می‌گیریم. کلن عرض می‌کنم ها. یک‌جا پس می‌گیریم سرمان را هم بالا می‌گیریم که مرد اصلن باید حرفش را پس بگیرد. اصلن چه معنی دارد آدم سر حرفش بماند سپیده.

یکی‌دوتاشان را زورم رسید تربیت کنم. جوری که بدانند هزاربار هم که زنگ‌ بزنند جواب‌شان را نخواهم داد. به‌جایش اسمس‌شان را در کسری از ثانیه ریپلای خواهم نمود. یک نمود می‌گویم یک نمود می‌شنوید ها. روزگار خوبی با هم داریم. می‌دانند که باید حرف‌شان را خلاصه کنند. به اقتضای مدیای متن. می‌دانند که ناچارند پرهیز کنند از مقدمه و موخره و آگراندیسمان و حاشیه. می‌دانند که جوابی که به‌شان می‌دهم همانی است که اگر کیسه‌کیسه حرف هم بزنند همان را تهِ تهش از من خواهند شنید. بعله، من یک دیکتاتور خون‌خوار و بی‌رحم و درک‌نکن هستم.

می‌گویند سلف‌پرتره مهم‌ترین چیزی است که برای شناخت یک آرتیست باید مد نظرش قرار داد. می‌گویند گویاتر از سلف‌پرتره متریال نداریم اصلن. می‌گویند سلف‌پرتره گاهی اصلن یک جور پیش‌بینی هولناک آینده است. می‌گویند آن تصویری است که هنرمند از خودش دارد، یا می‌خواهد داشته باشد، یا می‌ترسد که داشته باشد، یا هم چند تا یای دیگر.

شما کدام، کدام دکمه‌ی تلفن‌تان بیش‌تر فرسوده شده؟ استعمال شده؟ من، دکمه‌ی سایلنت.

موسیو ورنوش را یادتان هست؟ نه خداوکیلی یادتان هست؟ یک زمانی یک چیزی نوشته بود به این مضمون که از یک جایی به بعد استحاله شده بود. محو شده بود. شده بود به‌کل یک آدم مجازی. به فتحِ میم. همان موقع به خودم گفته بودم که هاها. بعد هم اضافه کرده بودم که هه. بعد هم سرم گرم شده بود و دیگر به ورنوش و نوشته‌اش فکر نکرده بودم.

رسد آدمی به جایی که کلن زنگ تلفنش برایش بشود به مثابه بوقی در دوردست، از ماشینی ناشناس، برای عابری بی‌ربط. می‌خواهم بگویم آدم به یک چنین کرختی‌ای می‌رسد گاهی. عادت می‌کند به جواب‌ندادن تلفن. لابد چهار روز بعدش هم کلن همین طلاق عاطفی را با باتری تلفنش برقرار می‌کند. دارم تصور می‌کنم و خوشحالم. روزی برسد به حق پنج‌تن، که آدم تلفنش را اصلن از خانه برندارد. یا به خانه نبرد. عیش عظما که اصلن در همان تصویر کلیشه‌ای است که شیشه‌ی ماشین پایین می‌آید، دستی بیرون می‌زند، تلفنی را به بی‌قیدی پرتاب می‌کند. ماشین دور می‌شود و در پیش‌زمینه‌ی کادر، تلفن مادرمرده کوبیده می‌شود روی آسفالت و قطعاتش خیلی شاعرانه و اسلوموشن به اطراف و اکناف پخش می‌شوند. یک بارانی هم بیاید همان موقع البته بد نیست. به لحاظ استتیک قضیه می‌گویم.

حکم بدهم. ایمیل سرآمدِ تمامِ خلقت است. اشرف مخلوقات پروردگار است. دست‌ِ خدا درد کند انصافن. حاضرم ایمیل‌های شما را جواب بدهم، به آدم‌های‌تان ایمیل بزنم، به‌جایش شما جای من حرف بزنید، تلفن بزنید و جواب بدهید. ده به یک، قبول؟

مثلن آدم بردارد (سلام هاشم، کلن) یک روز به همه‌ی آدم‌های «کانتکت‌لیست»ش اسمس بدهد که آقا من‌بعد این تلفن برای ابد خاموش خواهد بود. شماره‌ی جای‌گزینی هم نداریم. خب؟ بعد اضافه کند که هرکس هرکاری داشت به این آدرس ایمیل بزند. خداوند متعال جی‌پی‌آر‌اس را آفرید، پس بالاخره ظرف یکی دو ساعت جواب خواهید گرفت. لااقل آدم خودش تشخیص بدهد جوابِ کی را کی بدهد. بالاخره این‌جوری هم نیست که همیشه تکنولوژی اخ باشد و ایام قدیم ماه باشد و نوستالژی کولاک کند. من، سرهرمس مارانا، به شخصه راضی‌ام از تکنولوژی ارتباط آف‌لاین، راضی‌ام از انسرینگ‌ماشین، راضی‌ام از اسمس، ارضاءام از ایمیل. همین.

2012-01-10T13:43:00.002+03:30

مثلن؟ مثلن فکرکردن به آخرین حالِ خوبی که داشته‌ای. آخرین باری که کارکردن با یک سری آدم، زیر یک سقف، حال‌ عمومی‌ات را مساعد می‌کرده، که دل‌ت می‌خواسته معاشرت‌کردن‌شان را. که چهار کلمه چیز یاد می‌گرفتی ازشان، بی حرص‌خوردن. که از تو دو قدم جلوتر بودند و این دو قدم، دو قدم در مسیر پدرسوخته‌گی و هی‌مدام‌دورزدن نبوده. که می‌شده سرت را بالا بیاوری گاهی همان وسط کار، دو کلمه از آخرین فیلمی که دیدی، کتابی که خواندی، خراب‌شده‌ای که رفتی با یکی حرف بزنی. که حداقل یکی و حداکثر پانصدنفر آدم بی‌ربط به تو مدام پیرامون‌ت نبوده‌اند، روی اعصاب‌ت نبوده‌اند. که همیشه «غریبه»ی جمع نبوده‌ای، عجیبِ جمع نبوده‌ای. که هی مدام خودت را قایم نکرده‌ای، در را نبسته‌ای، داد و هوار نکرده‌ای که آقا بذارین من پن‌دیقه به حال خودم باشم.

مثلن همان سال جالبِ 76. همان دفتر کم‌تعداد دکتر س. بالاسر خانه‌اش. همان آتلیه که یک آشپزخانه‌ی اوپن داشت و قهوه‌جوش‌اش مدام به راه بود و ظهرها گاهی خودِ دکتر ژامبون‌به‌دست از راه می‌رسید و یله می‌دادیم روی کانتر و ساندویچ درست می‌کردیم. یا آخر هفته‌هایی که بطری‌اش را هم می‌آورد بالا، شیت‌ها را کنار می‌زدیم، گاهی هم یکی گیتار می‌زد. شما فرض کن خودِ خودِ خارج. همان غروب‌هایی که من و رها حوصله‌مان ته می‌کشید و می‌نشستیم روی میز وسط آتلیه، به ورورو حرف زدن از زمین و زمان. جوری که امیرحسین هم دادش دربیاید، متلک بارمان کند، بعد که کم نیاوردیم سیگارش را دربیاورد و به ما بپیوندد، خیر سرش شِف آتلیه بود. بعدها چندباری رها را دیدم. خانمی شده بود برای خودش، با حفظ همان شیطنت، جوری که مثل آن وقت‌ها منتظر یک جرقه بود. امیرحسین را اما گم کردم.

یا یکی دوسال قبل‌تر، کارآموزی، آتلیه‌ی خیابان میرزای شیرازی. با آن دستگاه کارت‌زنی‌اش که هر دقیقه یک صدای تق‌ای از آن بلند می‌شد و من هر روز غروب که داشتم بیرون می‌رفتم خیال می‌کردم دارد ساعات حضور و غیاب من را می‌شمارد که آخر ماه حقوق به من بدهد. با آن خانم و آقایی که سال‌ها بود با هم بودند ولی با هم نبودند. یک سفری هم رفته بودیم. یک جایی حوالی سد لار، که دشت بود، خیلی دشت بود. یک حال عمومی و خصوصی مبسوطی هم داشتم. آن سال‌ها که یکی‌دو نخ سیگار جیره‌ی روز آدم بود و کفاف می‌داد کلن. چند سال بعدتر ماسوله دیدم‌شان. همان‌قدر باهم و هم‌راه بودند هنوز. دوست‌شان داشتم. اسم‌ها؟ یک درصد شما فکر کن یادم مانده باشد.

2012-01-08T17:51:00.000+03:30

وسط جلسه سوزن ته‌گرد رو از روی میز برداشتم آوردم بالا گفتم به این برکت خدا اگه کاری از دستم بربیاد.

2012-01-07T14:30:00.003+03:30

سرهرمس هم (با اغماض) آدم است دیگر، یک اصلی داشت یک زمانی برای خودش، که یک جوری زندگانی کند، کار کند، کارهایش را بکند، که هر لحظه‌ای که ول کرد، که ول شد، که ولش کردند، رمزی، رازی، چوبی، چیزی در جبیش نمانده باشد که بعدها ملت بگردند دنبالش. همیشه یک جوری امور دنیا را برگزار کند که اگر روزی سرهرمس نبود، نشد، یا منفجر شد، کار دنیا لنگ نماند. بعله، به همین لحن. یک هراسی داشت همیشه‌ی تاریخش، که مبادا یک روزی که جاده بپیچد و او نپیچد و یک مدارکی، اسنادی، چوب‌هایی، چیزهایی در سرش یا جیبش یا کیفش موجود باشد که با خودش به آن دنیا ببرد و بعد ملت سرگردان بمانند. یک جوری که غروب که میزش را ترک کرد، اگر خدا خواست و فردایش بازگشتی درکار نبود، کسی گیر نکند، نماند.

نشد، نشد و مشغول‌‌الذمه‌ی خودش ماند. تقاص از این فیلان‌تر؟ حالا هر غروب که میزش را به امان خدا ول می‌کند و می‌رود، مدام این هراس را دارد که یک مدارکی، اسنادی، چوب‌هایی، چیزهایی در عالم هستی هست که فقط نزد اوست، که فقط او به آن‌ها آگاه است و این مالکیتِ یک‌نفره و اختصاصی از مدارک، اسناد، چوب‌ها و چیزها سرهرمس را کمی تا قسمتی می‌ترساند. دچار تشویشِ وجودی‌اش می‌کند.

می‌خواهم بگویم کلن مسوولیتِ چیزها را داشتن، مسوولیتِ یک‌نفره‌ی چیزها را داشتن وضعیتِ ناجوری است. خستگی می‌آورد، پای چشم آدم را کبود می‌کند. چه برسد به آدم‌ها.

2012-01-06T02:09:00.003+03:30

ثریا
در اغما و
ایرما
در خسّت
[جوری که دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی‌برد]
پووووف

2012-01-05T10:17:00.002+03:30

«شاید که یاسمین لوی بوده است که می‌خوانده است. هر کسی که بوده، صدایش خراش داشته. مثل آن زن خواننده‌ی یونانی. یا آن زنی که اسپانیایی می‌خواند... صحبت اما نه بر سر عبری و یونانی است که صحبت این است که این‌همه سال، این‌همه سال و این‌همه درد گذشت اما یک خواننده‌ی زن ایرانی پیدا نشد که درد داشته باشد. صدایش خراش داشته باشد. اگر نه خراش دردهای کهنه، خراش دردهای جدید داشته باشد. دردهایی که کم نیستند. همیشه دوست داشتم زنی به فارسی همین‌طور ضجه‌های خراش‌دار بزند. مثل یاسمین لوی. مثل آن خواننده یونانی. مثل آن زن اسپانیایی.»

این‌ها را آقای کیقباد برای این پست آیدا نوشته است. سرهرمس هم با کمی دخل و تصرف وحدت می‌کند. وحدت می‌کند که «فادو»خوان لازم داریم آقاجان، یک خانمی هم باید بردارد «فادو»های این سال‌های ما را بخواند. خراش صدایش هم جوری باشد که خراش بیندازد.

آکادمی گوگوش کلن اتفاق جالبی بود. تله‌ویزیون «من‌وتو» توانست آدم‌های جورواجوری را پای این مسابقه بنشاند. درست و غلط شیوه‌ی داوری و رای‌گیری و بی‌ربط‌بودنِ انتخابِ نهایی گاس که خیلی هم اهمیتی نداشته باشد. مهم این بود که محبوبیت سوپراستاری مثل خانم گوگوش پشتوانه‌ی جلب توجه مسابقه‌ای شد که بیننده داشت، خوب هم داشت. سرهرمس احساس خوبی داشت وقتِ این ماراتن. حس یک جور مسابقه‌ی آبرومند وطنی. صداهای به دورهای نهایی رسیده هم انصافن گوش‌نواز بودند. لااقل مشکلات بدیهی نداشتند. به‌شخصه دوست دارم هنوز آن ترانه‌ی گروهی‌ای را که می‌خواندند. لابه‌لای صداها اتفاقن صدای خانم‌ها خبر خوبی بود. در این سال‌ها ریز و درشت، آقاهای پاپ‌خوانِ زیادی خواندند. صدای زنانه اما کم بود. بود، جور متفاوت و خوبی هم بود (مثل «ایندو» یا «آبجیز» در ژانرهایی کمی متفاوت) اما کم بود دیگر. قبول بفرمایید. صداهای زنانه‌ی ترانه‌ی «یه حرفایی» صداهای جدیدی بود. (خانم آوا هم بنده‌خدا کلن مصداق اجحاف بود، به آن خانمی)

«من‌وتو» با هر دو شبکه‌اش دارد خوب جوری جای خالی یک تله‌ویزیون ایرانی آبرومند را پر می‌کند. هرچند هنوز برای تکمیل‌شدن باید متصل‌ش کرد به «بی‌بی‌سی» و پخش‌های فارسی «نشنال جغرافیک» و «یورونیوز» مثلن. آدم‌های زیادی را می‌شناسم که ترکیب تله‌ویزیون‌های فارسی‌‌شان همین چندتاست. سرهرمس کلن کیف می‌کند که روزبه‌روز «سیمای جمهوری اسلامی» دارد بیش‌تر از حیض انتفاع می‌افتد.

بند دو و سه را البته برای جماعت تله‌ویزیون‌بین می‌گویم. وگرنه که تیمِ ما آدم‌هایی که تله‌ویزیون و ماهواره را کلن نقض حقوق فردی می‌دانند و با آن یک قهر متعصبِ تاریخی دارند، جداست. ماه‌ای ‌دوسه ساعت هم که تله‌ویزیون‌دیدن حساب نمی‌شود، می‌شود؟

2011-12-31T20:24:00.001+03:30

از احوال این روزها یکی هم این تلفن‌های یک‌طرفه است که خبر از دنیای این طرف می‌گیرد و همیشه، خوب که خبرهای بد را شنید، خوب که ناامید شد، خوب که برای هزارمین بار شنید که راهی وجود ندارد، به بغض ختم می‌شود. یک‌جور بغض لامصب‌ای که نمی‌دانی با آن چه کنی. یک جوری که صدایش از آن بالا یک‌هو سقوط می‌کند. آن‌جا که خبرهای عمومی تمام می‌شوند و حرف‌ها خصوصی‌ می‌شود. درست همان‌جا، یک‌هو صدایش می‌شکند. در خودش می‌شکند. بعد باعجله خداحافظی می‌کند. حواسم هست که الباقی بغض، وقتی گوشی تلفن را گذاشت، می‌رود و به گریه، به یک گریه‌ی مزمن و لاعلاج تبدیل می‌شود. تمام نمی‌شود لامصب. عادت نمی‌کند. حق دارد. خیلی حق دارد.

2011-12-30T09:15:00.002+03:30

انسرینگ‌ماشین کلن هیجان‌انگیزترین اختراع نسل بشر باید باشد. این که در سکوتِ تنهاییِ خانه بشینی به گوش کردن‌ صداهایی که دارند با تو حرف می‌زنند، در زمانی دیگر، وقتی که عملن نبوده‌ای، صداهایی که از حضور هم خبر ندارند، از توالی هم ناآگاهند و همین ترکیب نامانوس صداها و آدم‌ها، یک جذابیت غیرقابل‌انکاری به پدیده‌ی انسرینگ‌ماشین می‌دهد راستش.

پیغام‌ها ترکیبی بود از ابراز محبت و پیشنهادهای شارلاطانه و عرض دلتنگی. صدای مردی دور و مضطرب اما موتیف‌شان بود که روزی یکی‌دوبار تکرار شده بود. بعد پیغام‌های متفرقه را پاک کرده بودم. (و در پاک‌کردن پیغام‌‌ها هم کلن یک کیفیت و حال غریبی موجود است که آگاهان دانند) بعد گذاشتم تمام‌شان از اول پخش بشود. حالا فقط همان صدای لرزان و نگران بود که در غربتِ خانه تکرار می‌شد، صد بار: الو... عزیزم... خونه نیستی؟...

2011-12-29T12:02:00.000+03:30

شما می بخور[ی] با همه کس

می نخوری با همه کس

در هر حال ما خون جگر را می خوریم.

خاطر مبارک را نیازارید

لوا

2011-12-29T09:49:00.000+03:30

در این فیلم که در آن یک شش‌ضلعی عشقی میان دو مرد و سه زن و یک کره‌بز پیش می‌آید بلاه بلاه بلاه.

بخشی از نقد فیلم گلابی‌ها عاشق می‌شوند

فرندفيد

از خلال پلاسِ علیلطفی

2011-12-28T14:50:00.000+03:30

نشسته بودیم به تماشای عکس‌های بچه‌گی آدمِ جدیدِ خانواده. حوالی سی سال پیش. به وضوح و در مجموع عکس‌ها یک سروگردن به‌تر و تماشایی‌تر بودند از عکس‌های مکرری که این سال‌ها می‌گیریم. دارم از عکس‌های معمول خانوادگی حرف می‌زنم. قاعدتن آن روزها کمتر کسی دوربین دست می‌گرفت. یا لااقل کسی عکس می‌گرفت که ذره‌ای عکاسی سرش می‌شد. طبیعی است که عکس‌های قدیمی به صورت میانگین حال و هوای بهتری داشته باشند از عکس‌های کیلوییِ این سال‌ها. عاقبتش را من هم مثل شما نمی‌دانم. که چه بر سر میلیون‌ها عکسی خواهد آمد که هر روز گرفته می‌شوند. این را می‌دانم اما که ماندگاریِ عکس‌های خانوادگی در معرض تهدید است. من یکی لااقل حوصله‌ی تماشای عکس‌های خانوادگی روزگار دیجیتال را خیلی ندارم.

عکس فوق باید چهل سالی گذشته باشد از تاریخش، دستِ کم. دوست دارم که دو آدمِ داخل کادر این قدر لاابالی هستند جلوی دوربین. این قدر عکس و عکاسی محفوظ بوده و محدود بوده که غصه‌ای نداشتند که پس‌فردا یک آقای بکس‌ای پیدا بشود که عکس را این‌جوری پخش کند. با زیرپوش و پیژامه نشسته‌اند و خربزه می‌خوردند و یکی‌شان دارد یک کاغذی را می‌خواند و دومی وسط خوردن و خندیدن و شاید حرف‌زدن بوده. خیلی درونِ خانوادگی، خیلی بی‌تفاوت به امکان دیده‌شدنِ مکررِ عکس. یک دری هم هست آن‌جا پشت سرشان، نیمه‌باز. برای سرهرمس جالب است که آن‌قدر که عکاس دغدغه‌اش بوده که در را کامل بیندازد در کادر، به فکر شانه‌ی چپِ نفر سمتِ راست نبوده. عکس که داشت باز می‌شد، از بالا، اول در را دیده بودم. هنوز به سرِ دوتا آدم داخل عکس نرسیده بودم که عکسیتِ عکس برایم کامل شد. با همان درِ نیمه‌باز و پنجره‌ی بالایش و رنگ‌ دیوار و سایه‌ی سری که روی دیوار افتاده. این‌جوری نگاهش کنید:

2011-12-28T14:04:00.000+03:30

... پیچ و واپیچ زیادی را تاب آوردن یک توان مضاعفی می‌خواهد که من در صحت صرف‌کردنش شک بسیاری دارم. انتظاری نمی‌شود داشت. وقتی یک موجودی در پنج‌سالگی‌اش حال و حوصله ادا و اصول درآوردن در بازی قایم‌باشک را نداشته باشد، در بزرگسالی‌اش حال ادا و اصول بی‌معنی دنیا را ندارد خب. به نظر این آدم، خطوط هر چه صاف‌تر بهتر. به نظر این آدم، واقعا لازم نیست هر چاله‌ای که می‌بینیم، بودن پایمان را تویش امتحان کنیم.

خانم ۲۵ نوامبر

2011-12-28T13:58:00.000+03:30

گفته بود سرهرمس که چقدر غمگین شد وقتی خبر آقای گری مور رسید؟ نگفته بود. حالا هم دل و دماغش را ندارد که برای‌تان از این حزن نامحدود، از این وسعتِ باشکوهِ پریشانیِ The Loner‏ ایشان بنویسد. که چه طور یک روزهایی، لاینقطع پخش می‌شود در سرش ناله‌های بی‌درمان گیتاربرقی این قطعه. انگار که آدم ایستاده باشد صاف روبه‌روی تمام عظمت گرندکنیون و بداند که همه‌اش باد است و بی‌سامانی و دود خواهد شد و به هوا خواهد رفت، عاقبت همه‌چیز. بداند که ذره‌ای از آن همه را به چنگ نخواهد آورد هیچ‌وقت. حق با آقای بولتس است راستش، این جور وقت‌های نکبت آدم باید اقتدا کند به آقای ونه‌گات و بگوید: بله رسم روزگار [لابد] چنین است.

2011-12-20T10:44:00.002+03:30

امروز به ساناز زنگ زدم در مورد کابل رفتن. دو سال کابل کار کرده. تازه برگشته آلمان. گفت شاید کار سالمی نباشه اینکه آدم با خودش این کار رو کنه. این که بره توی کشوری زندگی کنه که زندگی اینقدر اینتنس (یادم نمیاد فارسیش رو) گفت که باید با همکارهات کار کنی. زندگی کنی. سفر بری. بین همونا عاشق بشی. ازدواج کنی حتی. گفت مثل یه قبیله ی درون همسرند گروه های کاری کشورهای اینطوری. با همه ی عیب و نقص هاش و با همه ی حسن هاش. گفت که من خسته شدم از "از دست دادن". به آدمهای مثل خودت خیلی نزدیک می شی، بعد دوستای نزدیکت رو در عرض سه ماه یا شش ماه از دست می دی. مثل زندگی معمولی نیست که حداکثر دو سه بار در زندگی ت دوستای نزدیکت برن و از دست شون بدی. همه می رن. بر می گردن کشورشون. می رن سودان. می رن هایتی. گفت فکر کردن بهش هم می تونه دیوانه ت کنه. زندگی خیل اینتنس ه. اینو شاید بیست بار گفت در یک ساعت. هر دومون می دونیم که اینکه زندگی اینتنس ه بار منفی داره. درست ه خوشحالی ها و شادی ها و جشن هات عمیقه. اما سختی هاش هم عمیقه. گفت وقتی برمی گردی فکر می کنی به جای یک سال، پنج سال پیر شدی. دیگه نمی تونی با دوستای سابقت دوست باشی . ترسیدم. برای اولین بار ترسیدم. بعد گفت به آدرنالین ش معتاد می شی. وقتی برگشتی بازم می خوای بری. اگر نه افغانستان، عراق، اگر نه یه جای شبیه ش. بعد می شی مثل یه معتاد. می ری اینجا ها که زنگی واقعی رو فراموش کنی. من می ترسم.

(+)

2011-12-14T17:06:00.002+03:30

از لحاظ جوال‌دور و این‌ها

ما، نسل نسبتن‌سپری‌شده‌ی وبلاگ‌نویس‌ها، عادت کرده‌ایم در این سال‌ها که متکلم وحده باشیم. نه که از گفتگو کلن خوش‌مان نیاید ها، گفتگو را ولی یک جور دیگری دوست داریم که ماهیت‌ش بیش‌تر به مونولوگ شبیه است. دوست داریم برویم بالای سن بایستیم، خطابه‌مان را بخوانیم، جوری که وقت خواندنش کسی حرف‌مان را قطع نکند. بعد که تمام شد جماعت برای‌مان دست‌ بزنند. فوقش به نوبت و آرام‌آرام دست‌شان را بلند کنند اجازه بگیرند یک گیر لایتی هم دادند دادند. بعد اگر خوش‌مان آمد که هِچ، نیامد جواب‌شان را ندهیم. به روی خودمان نیاوریم کلن. اسم این ماجرای بامزه را هم می‌گذاریم فیدبک.

بعد اما در دنیای واقعی خب کسی خیلی به این که ما چه‌جوریِ دنیا را دوست‌تر داریم وقعی نمی‌نهد، متاسفانه. همین هم هست که عمومن ترجیح‌تر می‌دهیم حرف‌ها و غرها و گلایه‌ها و کنایه‌ها و لابه‌ها و ماله‌های‌مان را برداریم عوض این که آن طرف بگوییم، بیاوریم این‌جا بنویسیم. احساس خوبی هم به‌مان دست می‌دهد که به‌به، حرف‌مان را زدیم و راحت شدیم. کسی هم حرفی روی حرف‌مان نزد. حال می‌دهد طبعن. در این امپراطوری کوچک‌مان خدایی می‌کنیم خداوکیلی، نمی‌کنیم؟

حیف که داریم منقرض می‌شویم. داریم میدان را خالی می‌کنیم برای آن‌ها که گفتگو بلدند. برای آن‌ها که تن‌شان حتا می‌خارد برای این که جواب بدهند. تعارف که نداریم، یکی بالاخره یک روزی باید بیاید توی روی‌مان بگوید: «دوره‌ت تموم شده مربی» بعدش هم برود پیِ کارش.

2011-12-12T16:27:00.002+03:30

رسد آدمی به جایی که صدایش می‌کنند که چه‌طور می‌شود ضخامت قلم یک بلاک را در CAD عوض کرد. و آدم اول از خودش سوال می‌کند بلاک چی بود اصلن؟ همان که آدم‌ها را می‌کنند؟ بعد بعد از سال‌ها برود بشیند پشتِ CAD («کَد» را پشتش می‌نشینند عمومن) بعد هی نگاه کند به آن صفحه‌ی سیاه، هی یادش نیاید به هیچ چیز. بعد همین‌جور طبق عادتی کهنه دست‌هایش را بگذارد روی صفحه‌کلید و فشار دهد. بعد یک‌هو دریچه‌ای باز بشود به سال‌ها قبل. یک‌جوری که آدم دلش تنگ بشود برای ساعت‌های طولانی نشستن پای CAD و سلکشن‌های جورواجور گوش‌کردن. به وقت‌هایی که خاکستر سیگار را از لابه‌لای صفحه‌کلید جمع می‌کردی روز بعد از تحویل. آن‌وقت‌ها بلاک ها را نمی‌شد درجا «ادیت» کرد. حالا می‌شود. حالا خیلی کارها می‌شود با بلاک‌ها کرد. با آدم‌ها هم، لابد.

یک ضرب‌المثل مغولی هست که می‌گوید اتوکد هم مثل دوچرخه‌سواری است. دوچرخه‌سواری هم که خودش مثل سکس است. یک بار که یاد بگیری دیگر الی‌الابد یادت نمی‌رود. خدا کند.

2011-12-11T17:16:00.000+03:30

«بنویسید تا جوان بمانید. کرم مرطوب‌کننده را دور بریزید، نوشتن بهترین درمان برای هر درد و درمان چین و چروک است. تنها کاری که از نوشتن برنمی‌آید، جلوگیری از سفید شدن موهاست. برای آن باید حنا استفاده کنید. اما یاد بگیرید روزی یک ساعت بنویسید. هرچیزی که به فکرتان می‌رسد. حتا می‌توانید به اداره‌ی برق نامه‌بنویسید و بگویید چراغ برق روبروی خانه‌تان سوخته است. نمی‌توانید تصور کنید نوشتن چه تاثیری روی پوست‌تان دارد. چین و چروک‌های کنار لبتان و اخم بین ابروهایتان کم کم کنار خواهد رفت، چشم‌هایتان بازتر خواهند شد و با همه‌ی این‌ها آرامش درونی خواهد آمد. در خاورمیانه نوشتن، ارزان‌ترین و عمیق‌ترین نوع کشیدن پوست است. در این کشورها همه‌چیز از رژیم‌های سیاسی گرفته تا آلودگی‌های ایدئولوژیک و اقتصاد همه دست به دست هم می‌دهند تا زن را قبل از آن‌که زمانش برسد پیر کنند. هفته‌ای یک بار به او شوک عصبی می‌دهند، ماهی یک‌بار حمله‌ی قلبی. همه با هم کاری می‌کنند که از بیست و پنج سالگی موهای زن سفید شود و بعد از بیست سالگی حداقل سالی پنج چین و چروک به چین‌هایش اضافه شوند.»

(+)

این‌ها را خانم فاطمه مرنیسی می‌گوید.

در همین وبلاگستان آدم‌هایی هستند که ماده‌ی خام‌شان خودشان هستند. همین طوری که هستند، که در ساحت «وجود» به سر می‌برند، می‌توانند بنویسند. دست‌شان را روی کی‌بورد می‌گذارند و ورور می‌نویسند. از در و دیوار می‌نویسند و زبان‌شان آن‌قدر شیرین و خواندنی هست و قند دارد در خودش که تهِ نوشته‌شان می‌بینی چیزی دست‌گیرت نشد، نتیجه‌ای نگرفتی، حتا تصویر و خاطره‌ای هم چندان برای‌ت باقی نماند اما حینِ خواندن‌شان چین از ابرو باز کردی، گل از گل‌ت شکفت و نیش‌ت باز شد. این‌ها آدم‌های «روایت» هستند. روایتِ خالص، فُرم. به‌شخصه نمی‌دانم عمرِ خواندنی بودنِ این آدم‌ها چه‌قدر باشد. گاس که خیلی هم اهمیتی نداشته باشد این عمر. می‌گذرد برای همه بالاخره، هرکی به نوعی. مثال‌های دمِ دست‌ام بهناز میم و کسرز و لاله (لاله‌ی قبلِ مهاجرت عمدتن) هستند.

سرهرمس آدمِ «درباره‌ی»نوشتن است. بالاخره از یک جایی باید ماده‌ی خامی، چوبی، چیزی به دستش برسد تا موتورش روشن شود و بنویسد. ماده‌ی خامِ این‌روزها قابل نوشتن نیست. هیچ‌رقمه. از صبح ده بار دلم خواسته این بی‌عملی، این کرختیِ محتومی را که دچارش شدم یک جوری بنویسم. این که گاهی ساعت‌ها می‌نشینم روبه‌روی هیچ‌کجا، مثلن «شیوه‌ی نوشین‌لبان»ِ آقای نامجو را هزار بار پشتِ سر هم گوش می‌کنم و کاری نمی‌کنم. هزار تا کار و تلفن و جلسه و کارفرما و وکیل و رفیق و فامیل و الخ را خاموش می‌کنم در مغزم، دل می‌دهم به این اضمحلالی که دارد در سرم اتفاق می‌افتد. بعد آدم‌ها می‌شوند یک توده‌ی محوی که می‌آیند و می‌روند، صداها هم. نامه‌ها هم. عکس‌ها هم. ثانیه‌ها هم.

به گمانم آقای کیشلوفسکی بود، که بعد از ساختن «قرمز» خودش را بازنشسته کرده بود از فیلم‌سازی و گفته بود که حالا دلم می‌خواهد بروم در یک خانه‌ی پرتی روی یک مبل راحتی بشینم و کتاب بخوانم و آن‌قدر سیگار بکشم و بنوشم تا بمیرم. به گمانم آن‌قدر خوش‌بخت بود که همین کار را هم کرد.

2011-12-10T09:55:00.000+03:30

... دیدن فیلم بهانه‌ای شد که به این موضوع فکر کنم که باز هم این فیلمی نبود که بروم ببینم بعد بگویم وای این آدم‌ها چقدر مثل ما بودند. نشد که بروم سینمای ایرانی (و خارجی) یک فیلمی نگاه کنم بگویم ئه این خانواده‌ی ما بود. این قصه‌ی ما بود. سینمای ایران هیچ‌وقت قصه‌ی من را نگفت. قصه‌ی ما را نگفت. سینمای ایران همیشه قصه‌ی یک آدم‌های دیگری را گفت. ما همیشه اقلیت بودیم. نه که ناله کنم که چرا ما اقلیت بودیم اما خب این همه فیلم ساختند یکیشان نخواست بیاید از عشق و نکبت زندگی ما بگوید که توی ایران اقلیت بودیم. من که می‌گویم باز این‌جا نمی‌نویسم که ما چه اقلیتی بودیم. باز نمی‌توانم بنویسم من در چه خانواده‌ای بار آمدم. چرا ما اقلیت بودیم. چرا ما فرق داشتیم اما فرق داشتیم. بابای ما آخر هیچ‌کدام از قصه‌هامان دست به دامن این نشد که به‌طرف بگوید دستت را بگذار روی قرآن قسم بخور تا ما باورت کنیم. این توی زندگی ما هیچ‌وقت نبود و توی تمام این فیلم‌ها همان‌جایی که طرف دعا می‌کند، نذر می‌دهد، نماز می‌خواند، امامزده می‌رود من را از دست می‌دهد. ما را از دست می‌دهد. بقیه‌ی فیلم را با غصه تماشا می‌کنم که ای‌بابا این هم از همان آدم‌هاست که ما نیستیم. که ما هیچ‌وقت نبودیم.

نشد که یک فیلمی ببینیم راجع به زنی که شوهرش را اعدام کردند. که تنهاست و یک بچه‌ای دارد و توی زندان بچه را دنیا آورده و هیچ‌جایی دلش برای هیچ ایمان و دینی نمی‌لرزد. که همین است که هست. نشد که یکی بیاید صادقانه نشان بدهد ما از چی راضی بودیم. از چی راضی نبودیم. به چی خودمان افتخار می‌کردیم. از چی زندگی‌مان می‌نالیدیم. نیامد نشان بدهد که بعله یک خانواده‌ای هست که بچه‌هایش با ادبیات روسی بزرگ می‌شوند. توی همان ایران است. مدرسه می‌رود و تبدیل می‌شود به یک آدم دوشخصیتی. شخصیت در مدرسه. شخصیت در خانه. حرف‌های خانه که هیچ‌وقت نباید به مدرسه بروند. که خطرناک است. که هیچ‌کس تجربه‌ای مثل تو ندارد پس ساکت باش.

همیشه آخرش یک جایی تقِ فیلم درآمد. یک‌جایی مسیرش از ما جدا شد و دیگر قصه‌ی ما نبود که نبود.

نیامد بابای من را نشان بدهد که با من می‌آید برای دوست‌پسرم کادوی تولد بخریم. بعد من به دوست‌هام می‌گویم که من با بابایم رفتم کادوی تولد دوست‌پسرم را خریدم بعد همه‌شان رَم می‌کنند که وا چه بابای عجیبی داری.

که همان بابا بابایی‌ست که بهم یک روزی می‌گوید که دوست‌پسرم آدم مزخرفی بود که من را گذاشت و رفت و حق ندارم برایش گریه کنم یا حق ندارم درباره‌ش حرف بزنم. برایش کاری کنم. که با من از دست او عصبانی می‌شود و دیگر دوستش ندارد و نمی‌خواهد ببیند که من برای مردی گریه می‌کنم که من را گذاشت و رفت.

یا بابایی که تمام زندگی‌ش گفت من امکان ندارد از ایران بروم. تمام سال‌های سالی که توی ایران زندگی کردن برای خانواده‌مان دشوار شده بود تاب آورد و گفت نمی‌روم که نمی‌روم، اما من که گفتم می‌خواهم از ایران بروم، من را فرستاد این‌جا و هرکار ممکنی را کرد که من این‌جا آدم خوشبختی بشوم.

کسی داستان صبوری‌های مادرم را نگفته. داستان این‌که چه زن قوی‌ای‌ست. که چقدر کله‌خر بوده. چقدر آدم جالبی بوده. که چه‌طوری با تمام تجربیاتی که بیست و پنج سال پیش از سر گذرانده حالا رئیس یک اداره‌ی مالیاتی‌ست توی همین مملکت. که سال دیگر می‌شود شصت سالش و هنوز کار می‌کند. که با مقنعه می‌آید توی سالن می‌پرسد بچه‌ها شام چی درست کنم. خسته و کوفته. خسته و خیلی کوفته. که چقدر لامصب این آدم منعطف است. چقدر بالا پایین رفته. کسی قصه‌ی شوخی‌های مامان و خاله شوکو و بقیه دوست‌های آن‌وقت‌های مامان این‌ها را نمی‌داند. کسی نمی‌داند مامان باباهای ما وقتی می‌خواهند خاطره تعریف کنند، یک روزهایی دارند که برایمان تعریف کنند که مو به تن هر کسی را راست می‌کند و ما بارها آن داستان‌ها را شنیدیم از آدم‌هایی که دیگر میان ما نیستند.

یاد بعضی نفرات روشنم می‌دارد.

کسی نمی‌داند که مادر من من را دوماهه داشت و دو ساله پس گرفت. بعد باید منِ دو ساله را قانع می‌کرد که مادرم است. که عمه‌م مادرم نیست. که همان شد که دل بریدن برای من کار آسانی شد. نه حالا آسان. اما آسان‌تر از بقیه.

هیچ فیلمی نبود نه که همه‌ش، کمی و فقط کمی از این‌ها را نشان بدهد. بی حاشیه. بی این‌که لای صد لایه متافور بپیچاند و آخرش تهش یک نذر و دعایی بچسباند که نشود داستان ما. این یک کمی بی‌انصافی نیست که هیچ باری نشود که من بروم سینما و بگویم ئه این ما بودیم؟

هیچ کس داستان نا را نشنید که هیچ‌وقت پدرش را ندید. که مادرش... ننویسم که مادرش چی. که خاله‌هاش چه کردند. که بعدها چه تنها ماند. که با چه سخت‌جانی جایی‌ست که حالا هست. نشد یکی واقعن بفهمد که بهش چه گذشته‌ست.

این داستان را پس چه کسی یک روزی تعریف می‌کند؟ بی سانسور؟ بی ترس این‌که ما یک جور دیگری بودیم. که ما را دوست نداشتند ما اما هم را خیلی دوست داشتیم.

یعنی هیچ‌کسی ما را ندید واقعن؟ ما توی خودمان که هستیم، خوب زیادیم. توی مهمانی دوره شصت نفریم همه با داستان‌های مشابه. اما می‌دانید ما فقط همان‌هاییم. هیچ‌کدام ما فیلمی نساخت. ما همه آدم‌های متافور باقی ماندیم. متافور ریشه در ترس و سانسور دارد. وبلاگ منِ ترسو سراسر متافور است. می‌دانم نمی‌شده و نمی‌شود که توی ایران فیلم ما را بسازند اما نادر و سیمین را که دیدم فکر کردم من این آدم‌ها را می‌شناسم اما باز هم ما نیستیم.چه دوغی می‌شد اگر می‌شد...

دق‌ترین جای فیلم آن‌جایی بود که قاضی به بچه‌هه (بابا این پرستوئه نیاین بگین نیست) گفت خب حالا تصمیمت را گرفتی؟ بعد بچه‌هه می‌گفت با اشک که باید یعنی "همین الان" بگم؟ بعد هی دلش می‌خواست این لحظه‌ی لعنتی را عقب بیندازند. که دیگر عقب‌تر از این نمی‌رفت. عجب فیلم خوبی بود.

خانم منصفانه، درباره‌ی جدایی نادر از سیمین

2011-12-06T02:23:00.000+03:30

نه، می‌خوام بدونم، جدی، آدم بره تو مملکت غربت این رفقا رو از کجا پیدا کنه آخه، واقعن می‌خوام بدونم، با تشکر.

2011-12-05T13:57:00.000+03:30

می‌گوید وقت‌هایی که پوستش نازک می‌شود، دلش تنگ این‌جا می‌شود، آدم‌های این‌جایش، می‌رود گم و گور می‌شود، بعد چند ماه هیچ صدایی ازش هیچ‌جا نیست، در سکوت پنهان می‌شود. جوری که آدم نگرانش می‌شود. من خیال می‌کنم نوتیفیکیشن‌ها را هم خاموش می‌کند، گیرنده‌ها را می‌بندد، جوری که هیچ صدایی، اشاره‌ای از این‌جا نرسد به آن‌جا، لابد برای این‌که وسوسه‌اش نکند. خودش می‌گوید برای این که دوری را تاب بیاورد لازم دارد که درها را ببندد، صداها را هم. تا بکشد، طاقت بیاورد. گاهی آدم‌ها برای تحمل دل‌تنگی ملافه‌ی سفید می‌کشند روی قاب‌عکس‌ها، گاهی هم سرشان را می‌کنند توی اسکایپ و دیگر بیرون نمی‌آورند. این تصویر محتوم آینده‌ی پراکنده‌گان این سال‌هاست.

2011-12-03T22:04:00.000+03:30

اگر از حال من می‌خواهید فیلان، بنشینید به دیدن یکی از فیلم‌های کوئن‌ها، ترجیحن فارگو. یک جوری که هر بار تلفن‌تان زنگ می‌خورد اوضاع پیچیده‌تر، بدتر و لاینحل‌تر بشود. اگر فکر می‌کنید مشکلی دارد سرهرمس بابت این که این حرفش تکراری‌ست، اشتباه می‌کنید.

2011-12-03T13:32:00.000+03:30

من خسته شدم. دیگه نمی دونم کی داره چیکار می کنه، کی چی تو فکرشه کی چیکار کرده نکرده. فلانی امتحانش چطور شد. اون یکی میخواست بره رفت نرفت. بچه ی اون یکی خوب شد نشد، اون یکی الان چی دوست داره. آهنگ چی گوش میده فازش چیه. کتاب چی خونده. دلش تنگه یا نیست. خوبه حالش. خوشاله ناراحته. کرمش گرفته. غذا چی میخوره نمیخوره. سه چار ساله خب. به خدا اصن بدم میاد از آدمایی که هی میگن قدیم چه خوب بود. هی جای قدیما رو خالی می کنن هی لعنت می فرستن. ولی الان واقعن حالم مثه اینه که سه چار سال تو یه مجتمع زندگی کرده باشم بعد کلی همسایه و برو وبیا. حالا حتی روزایی که معاشرت نداشتم می دیدمشون که دارن معاشرت می کنن. همیشه بودن دور و ور. ولی الان یهو همه شون غیب شده ن. حتی اینطوری هم نیست که از جاهایی که رفتن باز بتونی ازشون خبر درست حسابی بگیری. برا اینکه با خیلیاشون دوستی محسوس نداشتی اصلن. دوست گودریشون بودی. پایه روزمرگی و خوندنشون. زنگ بزنی بگی چی سلاملیکم امروز کی اومدی سر کار؟ از وبلاگ فلانی کدومو لایک می زنی؟ چی خوندی که خواستی با من شر کنی تازگیا؟ آخه چرا طرح مسئله می کنین راه حل میدین میکنینش دغدغه و روزمرگی بعد یهو حذفش می کنین لعنتیا. خب من الان مساله دارم. من مساله م درد میکنه. من معاشرت گودریمو میخوام. خیلی بخیلین بخدا

مسعوده از خلال پلاس

2011-12-03T06:52:00.001+03:30

مدت‌هاست دارم به این که چی طبیعی است و چی طبیعی نیست فکر می‌کنم. بی فایده.

خانم کافه‌ناصری

2011-12-03T00:04:00.001+03:30

رسد آدمی به جایی که دیگر گودر و پلاس و وبلاگ و پست درفت هم حتا افاقه نکند، بردارد تتمه‌ی حرف‌ها و غرها و سایه‌هایش را برای خودش ایمیل کند.

بعله آقا

2011-12-02T23:50:00.002+03:30

آن یکی رفیق‌مان همان روزها نوشته بود که حالا (بعد مرحوم گودر) برگشته‌ایم به دورانی که باید ایمیل بزنیم برایش که ایول عجب پستی نوشته بودی و این‌ها. امشب آقای بیگ‌اسلیپ اس‌ام‌اس داده بود به سرهرمس درباب پست آخرش، به همین فحوا. ای بی‌خانمان بشوی گوگل که آواره‌مان کردی.

2011-12-02T16:26:00.001+03:30

در روایات آمده است که به‌ترین کاری که با زیبایی می‌شود کرد،‏ خوردن آن است.

راه‌های تملک،‏ دفتر سوم،‏ صفحه‌ی ۳۲

2011-12-01T13:04:00.000+03:30

(+)

2011-12-01T11:57:00.000+03:30

قرارمان طبقه‌ی چندم از یک ساختمان است، گاهی هتل، گاهی مسکونی. دنبال آسانسور می‌گردم، یا پله. پیدا نمی‌کنم. آسانسورها یا درحال تعمیرند و یا تنها چاله‌شان برجاست. پله‌ها اما این‌طوری‌اند که اول‌شان را کسی برده، یا هنوز تکمیل نشده. انگار باید یک ارتفاعی را بالا رفت تا تازه به اولین پله رسید. می‌چرخم، راهی برای بالارفتن نیست. درهایی پیدا می‌کنم که می‌دانم به سمت بالا راه دارند اما آن‌قدر کوچک‌اند که ازشان تو نمی‌روم. یاد آلیس می‌افتم. که افتاده بود پایین و برای بالارفتن باید کوچک می‌شد.

2011-12-01T01:11:00.000+03:30

من مردی‌اَم که از آزمونا، سرکوتاه بیرون می‌یاد آی ِ دکتر. سرکوتاه بیرون می‌یاد و می‌ره تو دشت و دمن یله می‌ده. خوابش می‌بره همون‌جا هی بهش می‌گن برو سر جات بخواب.

آقای مونولوگ

2011-12-01T01:09:00.000+03:30

کویر باور،‏ کلن

2011-11-23T19:23:00.002+03:30

From marzie in Google Reader

واسه امروز بسه

Comments (75)

Ramingb:

فرداتم می بینیم حالا

marzie marzie:

تهديد نكن

danial seyedin:

مرضیه جان عقده جلب توجه داری؟

marzie marzie:

دارم. تو هم اين‌قدر ان‌ نباش.

danial seyedin:

عزیزم با من اینجوری حرف نزن

marzie:

داني بذار يه چيزي رو راست و حسيني بگم

تو مثل شيرمحمد اسپنداري

تا وقتي كه همه آدما حواسشون به شير محمد نبود

نشسته بود تو روستاشون و دونلي مي زد و بعضي وقتا نواراش به ما مي رسيد و حظ مي كرديم از صداي دونلي ش

بعد كم كم كشفش كردن

هي اين جشنواره اون جشنواره براش برنامه گذاشتن

اونم شروع كرد عوض شدن و حركات جشنواره پسند كردن و ژانگولر در كردن

منم خوبم

Negz ema:

خسته‌ای

Masoudeh:

هاییدی نه [گاییدی نگ]

danial seyedin:

ان

marzie:

عاشق ان گفتنت شدم دان

دائم بهم بگو ان

danial seyedin:

برو ریدی بهم برو

دیگه حشریت نمیکنم برو

marzie:

اگه بخاي كاري كني از پسش برنمي ياي

اگه نخاي كاري كني از پس اون كاري كه نمي خاي بكني ولي ازت متصاعد مي شه خوب برمي ياي

بنابراين حشر منم حشر منم

marzie:

راستي به نظرت اين حرفاي منو رامين كوت مي كنه؟

خيلي هيجان زده م و استرس دارم

danial seyedin:

=))

رسولی تو از تمام پسرای هس‌هشی که تو زندگیم دیدم هس‌هش‌تری

(یه چیزی نوشتم که اصن نتونه کوت نکنه)

marzie:

آره مثلن اگه مي‌گفتي كس كش اين دست اون دست مي كرد و با خودش كلنجار مي رفت و نه كه هيچ موقع هم وقت نداره شايد بي خيال مي شد

نه كه خيلي فالوئراش از هر طيف و هر مجمعي هستن

دست و دلش بعضي وقتا كه بلرزه كار ما زاره

ممكنه جمله خيلي خفني گفته بشيم ولي فداي يه كلمه بشه

danial seyedin:

بعد ببین نکته اینه این آدم علیرغم سن و قد و وزن و جرم و چگالیش هنوز نتونسته با خودش کنار بیاد ینی یه روز میاد میگه ان میگه فیلان بعد یه روز دیگه یادش میفته فالوئر خاص داره که مثلن جلوشون باید بگه هس نگه کس تا کی دورویی؟دیگه بسه دورنگی

marzie:

آخه بعضي فالوئراش به روش مي‌يارن

مثلن ببين ورمي داره اين فالوئرا رو دعوت مي كنه خونه ش

بعد موها رو آب شونه كرده و كت فراگ پوشيده و همه جاي خونه هم شمع روشن كرده

قبل از رسيدن فالوئر جلوي آينه با خودش لبخنداي مختلف رو تمرين مي‌كنه. به خودش مي‌گه نبايد لبخند زدن رو فراموش كنم و در ضمن مبادي آداب باشم تا يك فالوئر با وجوه مختلف من آشنايي حاصل كنه

بعد فالوئره مي ياد و با هم دست مي دن و مي شينن روبروي هم و از هر دري سخني و يه دفعه فالوئره برمي داره مثل بد كردن رامين رو ازش سوال مي كنه

فالوئر:‌هرمس عزيز. اينكه شما بد مي كنيد تا چه حد صحت داره؟

برق از سه فاز رامين مي پره

فالوئره دفتر سياهه و آرت پنش رو درآورده كه جواب رامين رو يادداشت كنه.

Masoudeh:

رامین [سرفه‌ی ساختگی]: چه سوال معرکه‌ای ولی می‌دونی که عظمت باید در کردن تو باشد نه در فیلانت عزیزم

marzie:

فالوئر يواشكي نگاهي به فيلان رامين مي‌اندازد و در دل مي‌گويد چقدر اين آدم اهل شكسته نفسيه. بيشتر از پيش شيفته رامين شده و آرت پن را محكم تر از محكم بر دفتر مي سايد

Masoudeh:

آرت پن از زیر پتو بیرون میفتد و فالوئر را غمی در برمی‌گیرد: برگردمتمنتمته

marzie:

رامين با همان لبخند از پيش تعين شده بال هاي فراگ را كنار زده، دولا مي شود و با انگشتان مانيكوركرده اش آرت پن را بر مي‌دارد نگاهي از سر عمق به آرت پن مي اندازد. آن را فوت كرده به دست فالوئر مي دهد

فالوئر از اين همه بزرگ منشي رامين اشك به چهره مي دواند

Masoudeh:

رامین کونش را به فالوئر کرده و قمیش وار دور می‌شود

marzie:

رامين كه در هر جاي خانه آينه‌اي تعبيه كرده تا در خويشتن خويش بنگرد به آشپزخانه رفته و روبروي آينه قرار مي گيرد

ناگهان توي آينه چيزي مي بيند غير از چهره خويش

Masoudeh:

از خودش خجالت می‌کشد و به آینه‌ي دیگری چشم می‌دوزد

marzie:

ناگهان صدايي از اعماق او را متوجه خويشتن خويش مي‌كند: خود شكن آيينه شكستن خطاست

به جانب صدا برمي‌گردد

Masoudeh:

صدا هم به جانبش برمی‌گردد

marzie:

رامين با صدا يكي شده و بيش از اين فالوئر را در پذيرايي تنها نمي گذارد

با چهره اي بشاش و قدم هاي بلند به فالوئر نزديك شده دست حمايتگرش را روي شانه او مي‌گذارد: خود شكن آيينه شكستن خطاست

فالوئر نگاه عاقل اندر سفيهي به رامين مي اندازد: ببخشيد من ديگه رفع زحمت مي كنم

رامين دستپاچه شده و هرچه كنكاش مي كند نمي فهمد كه فالوئر از چه رنجيده: آخه شام تدارك ديدم

Masoudeh:

فالوئر به رامین: خاک تو سرت

marzie:

رامين: جانم؟

فالوئر: شامو بريز تو يه بار مصرف مي‌برم. ديگه نمي‌تونم يه لحظه هم اين فضاي پر از ريا و دو دوزه بازي رو تحمل كنم

Masoudeh:

رامین: ظرف یه بار مصرف نداریم عوضش بار هستی می‌دم بخونی

marzie:

فالوئر با رامين دست به يقه مي شود

رامين: آرام باش جانم. بنشين با هم دسپرت هاوس وايوز ببينيم.

فالوئر دوان دوان مي‌رود سمت در كه خودش را از اين مخمصه نجات دهد

اما در بسته است و رامين يكي از همان لبخندهايي را كه جلوي آينه آماده كرده بود مي‌زند و ناگهان فالوئر كه تا اين لحظه به جنسيتش اشاره اي نشده راننده پايه يك ترانزيت را جلو خود مي بيند

Masoudeh:

راننده پایه یک ترانزیت گردن فالوئر را بو می‌کند تا شاید هویت وی را فاش‌سازی کند.

marzie:

فالوئر:‌ رگاتو عين بند کفش دورت می‌بندم

Masoudeh:

رامین: چرامینا؟

marzie:

فالوئر: وقتی برهنه‌ای پرسش‌ها کم‌تر است حرف‌ها کم‌تر

رامين بدو فالوئر بدو

Masoudeh:

رامین: من خودمم ارباب برهنه‌سازی ام. منو نترسون. رامین به لباس‌های زیرش فکر می‌کند

marzie:

لباس هاي زير مامان دوزش

رامين: من برهنگي را به كسي توصيه نمي كنم ايضاً ديدنِ فیلمِ آخرِ آقای فون تریه را

Masoudeh:

فالوئر: فکر کردی کی هستی؟

marzie:

رامين: سيگاري بگيرانيم و به دنياي ماراناييِ خودمان برگرديم

Masoudeh:

عل: صرفن یکی هم به من بده

marzie:

رامين: :)))))))))))))))))))

Masoudeh:

حضار: حالت خوبه؟

Masoudeh:

رامین روی زمین می‌افتد و شروع می‌کند ادای سوسک درآوردن

marzie:

فالوئر و عليب دست و پاي رامين را گرفته او را كشان كشان بيرون مي برند و رامين قهقهه اش در سرسرا طنين انداز مي شود

رامين تو سي سي يو: :))))))))))))))))

فالوئرها با نگراني از پشت شيشه به اون چشم دوخته اند و عليب به دكتر رامين:‌ حالا حالش چطوره آقاي دكتر؟

Masoudeh:

فربد نشسته آن گوشه و امروز هم به رامین فکر می‌کند

marzie:

داني به فربد:‌برم سوار رامين شم؟

عليب:‌آقاي دكتر من زن دارم زنمم دوست دارم

دكتر سرتكان مي دهد و آرام زير لب مي‌گويد: مي‌فهمم جانم. مي‌فهمم

Masoudeh:

رامین از پشت سی سی یو خنده اش قطع می‌شود و نگاهی به بیرون می‌کند

marzie:

فالوئرها به سمت اتاق سي سي يو يورش برده و در اتاق را مي شكنند

Ramingb:

تموم نشد این زهرماری برم کوتش کنم؟

Masoudeh:

رامین دلش غنج می‌رود: چه همه فالوئر!

marzie:

مثل پدري مهربان فالوئرها را در آغوش مي فشارد

و ناگهان صداي عليب سكوت بيمارستان را مي شكند

: آقاي دكتر گفتم كه من زنمو دوست دارم

دكتر سرتكان مي دهد و آرام زير لب مي‌گويد: مي‌فهمم جانم. مي‌فهمم

Masoudeh:

عطا برای عیادت با تانکش وارد بیمارستان می‌شود.

همه ک های‌شان را توی جیب‌های‌شان فشارتر می‌دهند جوری که به ه ه بیفتند

danial seyedin:

رامین تا زمانیکه حامله بشی ادامه داره این کامنتا پس صب کن

marzie:

عطا تانكش را كه به آن صدا خفه كن وصل كرده چون آدم نايسي است و نمي خواهد توي محيط بيمارستان به حريم شخصي كسي تعرض كند، گوشه اي پارك مي كند و پياده مي شود

فالوئرها:‌صل عطا محمد

ياور رامين آمد

عليب با نعره: آقاي دكتر چند بار بگم من زنمو دوس دارم

دكتر سرتكان مي دهد و آرام زير لب مي‌گويد: مي‌فهمم جانم. مي‌فهمم

عطا به رامين:‌ لگد هم مي زنه

رامين با شرمي كه دو لپش را گلگون كرده سرش را پايين مي اندازد وگوشه ملافه را مي پيچد لاي انگشت سبابه اش يا بالعكس

Masoudeh:

عطا: ماشالا!

دانیال: صلوات دوم رو عطاپسندتر برفست. می‌شه از کولتون بالا برم آقای عطا؟

marzie:

ناگهان در اتاق باز شده و سيلويا پرينت پا به درون مي گذارد

سيلويا پرينت: آن‌قدر آدم هست و صدا هست و موزيک هست و دود هست که بتوانم با خيال راحت بشينم روی مبل پشتی، ليوانم را بگيرم جلوی دماغم و از پشت تماشا کنم.

مسئول بيمارستان: سيگار نكشيد دوستان عزيز، اون موزيكو كم كن خانم

آذين :‌ياسمين لوي خوبش مي كنه

Masoudeh:

لاله شروع می‌کند به خود پیچیدن و گریه کردن

سیلویا پرینت: به خواننده‌ای که با آهنگ/آهنگای متفاوتی آواز می‌خونه اعتماد نکن

رامین: هیگیلی بیگیلی ویبیلی بو

marzie:

رامين توي دلش:‌ كاش شبيه آقاي اولد بشه

عطا: لگد مي‌زنه بگو بزنم ناكارش كنم

پرستار به عطا:‌آقا بچه اي رو كه هنوز به دنيا نيومده مي خوايد بزنيد ناكار كنيد؟ به شما هم مي گن انسان؟

حسين لاغر: نه بهش مي گن تانك ياح ياح

عليب دنبال دكتر مي‌دود و با ناله اي كه هر آن مي رود به غرش تبديل شود: آقاي دكتر براي چندمين بار مي گم من زنمو دوس دارم

دكتر سرتكان مي دهد و آرام زير لب مي‌گويد: مي‌فهمم جانم. مي‌فهمم

زبل زبل:

آخرش یک آقای چهل‌وچندساله‌ی موجوگندمی بردارد اینها را چاپ کند در اعماق گودر از دست نرود

Ramingb:

زایمانِ منو سری‌سازی نکنین الاغا

Laleh P Monsef:

سپس ( خواستم نقش مثبتی در جامعه‌ی بشری داشته باشم)

Masoudeh:

حسین لاغر با خودش فکر می‌کند کاش حرف نمی‌زدم الان اینا می‌گن دوست دخترش پایان نامه داره

عطا نگاهی به شکم رامین می‌کند و به دکتر می‌گوید دستمال ندارین؟ خیلی کثیفه این شکم.

دانیال به دنبال الیزه به دنبال تتی از بیمارستان بیرون می‌دوند

رامین را دردی عظیم فرا می‌گیرد

دکتر: وقتشه

marzie:

عطا سپس لاله را گرفته دور سرش مي چرخاند

پرستار:‌آقا خواهش مي كنم اينجا بيمارستانه

عطا شرمنده خويشتن خويش شده سپس را پايين مي گذارد

marzie:

مهري عميق از عطا بر دل پرستار مي نشيند

carpe diem:

[تمومش کنین می‌خوام برم جواب آزمایشامو بگیرم، اه. فیلم کوتاه باشین بابا، همه‌ش کیلو2 سریال.]

marzie:

دكتر: خانم با شما هستم. خانم پرستار. وقتشه

اما پرستار چشم از عطا برداشتن نتواند

كيوان :‌آقاي دكتر مي شه يه نگاهي هم به اين كمر بندازيد؟

وان آيد ناتينگ: آقاي دكتر مي شه يه نگاهي هم به اينجا بندازيد؟

دكتر: كجا؟

وان آيد ناثينگ: اينجا. اينجا قبلن يه چشم بوده حالا نيست

يلدا : آقاي دكتر مي شه يه نگاهي هم اينجا بندازيد؟

دكتر: كجا؟

يلدا: اينجا

دكتر :‌بي ادب

Masoudeh:

رامین: آه [زایش]

پایان

عطا با پرستار چه می‌کند. این را در پرفورمنس بعدی خواهید دید. برید گورتان را گم کنید حالا!

Ramingb:

]داری میری جواب آزمایشتو بگیری یه آزمایشم جای من بده لطفن]

marzie:

سيلويا پرينت:‌ خداحافظی کردم و حواسم بود چه‌همه خداحافظی‌ام نمی‌آيد

درود و دوصد بدرود

Ramingb:

اِ ]ام باز موند اولش

yalda sayadi:

=))))))))))))))))))))))))))))))))058946767

یکی اینا رو از برق بکشه

carpe diem:

]آزمایش ادرارم داری؟[

Ramingb:

]نه اونو دادم حسین. شنوایی‌سنجی بده به جام عوضش]

Masoudeh:

دراتونو ببندین

[

Ramingb:

موقع رفتن که خوب می بندیم. مثکه اولش در رو باز میذاریم.

Edit | Delete

2011-11-23T18:38:00.002+03:30

آقای 35درجه پستی نوشته که مایل‌ام به جای‌جایش لینک بدهم، لایک بزنم و دست بمالم. بس که فیلان. حالا خودتان بروید اصل ماجرا را بخوانید. اما می‌خواهم بگویم سرهرمس هم آدمی است که رفیق گرمابه و گلستانش وقتی می‌رود، از حوزه‌ی دیداری‌اش خارج می‌شود، دیگر برنمی‌دارد سال ‌به‌ سال، عید به عید، تولد به تولد به او تلفن کند که فلانی چطوری خوبی چه‌خبر. سرهرمس هم مثل آقای 35درجه اعتقاد چندانی به تلفن‌زدن محضِ حفظ ارتباط و دوستی ندارد. به همین دلیل هم جزء آن دسته‌آدم‌هایی است که وقتی یکی بعد از صد سال زنگ می‌زند و کاری دارد، خیلی ساده بعد چاق‌سلامتی می‌پرسد: خب؛ جانم؟ یعنی راحت باش و کارت را بگو. می‌خواهم بگویم هیچ چیز برای‌ سرهرمس قابل درک‌تر نیست از این که از آدمی کلن خبر نگیرید و تازه وقتی با او کاری دارید یادش کنید. این از این.

آقای 35درجه (ناچارم کوت کنم، ای بمیری آلن که گودر را بستی و ما را برگرداندی به خانه‌ی پدری. آن هم با این سن و سال و قیافه. هی مجبوری بروی روی تراس و پشت‌بام سیگار بکشی. هی توضیح بدهی که چرا چاق شدی لاغر شدی سیاه شدی سرفه می‌کنی زیاد می‌خوابی کم حرف می‌زنی و الخ) فرمودند که «نکته این‌جاست که اگر مسیر تفکرات یا زندگی آدم‌ها شروع کند به فاصله گرفتن، این تلفن زدن یا ایمیل زدن يا حتا ديدار و هر نوع پافشاری روتینی نمی‌تواند به داد رابطه برسد براي حفظ آن کیفیت و صمیمیت.» فکر کرده‌اید سرهرمس چیزی دارد که اضافه کند؟ درست فکر کرده‌اید. فکر کرده‌اید می‌کند؟ نمی‌کند.

خواستم از همین تریبون به همه‌ی آن‌عزیزهای سفرکرده‌ام بگویم خیال‌تان راحت، پیک دوم را که با هم بزنیم برگشته‌ایم سر جای اول‌مان. به شرطی که شبیه آن دسته سفرنکرده‌های دو خیابان بالاتر و پایین‌تر نباشید که آدم پایش را که توی فیسبوک‌شان می‌گذارد خجالت می‌کشد. بس که فیلان. خب؟

2011-11-20T15:00:00.001+03:30

از حال من اگر می‌خواهید باخبر باشید، «دکترجکیل و مسترهاید» بخوانید. یک‌جوری اما بخوانید که مسترهایدش، نیمه‌ی زخمی و وحشی و زجرکشیده و زجردهنده و فریادکش‌ و نخراشیده و خراش‌خورده و ناامن و بی‌چاره‌اش، سهمِ روز باشد و جکیل‌ش، گاهی، وقتِ شب :|

2011-11-19T23:07:00.000+03:30

وبلاگ‌نويس بايد حرف تازه داشته باشد. لااقل براي خودش. حرفي كه خودش دوست داشته باشد بخواند. خيلي وبلاگ‌ها، شامل همين وبلاگ، حرف‌هاي تازه‌شان تمام شده. خودشان هم مي‌دانند، براي همين هم هست كه نمي‌نويسند.

آقای بولتس

2011-11-17T12:46:00.002+03:30

در وضعیتِ پُست-گودر به سر می‌بریم. تعارف که نداریم. داریم خودمان را رصد می‌کنیم (خودِ سرهرمس‌مان را می‌گوییم) که چه طور سیال شده‌ایم بین آن پنج مرحله‌ی کذاییِ ماتم. شما را نمی‌دانیم اما ما با همه‌ی سرهرمسی‌مان یک روزهایی هست که یادمان می‌رود که گودر نداریم. بی‌هوا یادش می‌کنیم و دست‌ و دل‌مان می‌رود سمت آن جایی از گودر، آن جای سفید و سینه و برف‌ زمستانی‌اش، که نوت بنویسیم (یادت هست لاله، یادت هست می‌گفتی نوط؟) انکار می‌کنیم که دیگر گودر نداریم. یک وقت‌هایی برای خودمان عصبانی هستیم و نمی‌دانیم چرا. از ما سوال می‌شود که خب چرا عصبانی هستی باباجان، و ما جواب نداریم. (می‌دانید سرهرمس جواب نداشته باشد یعنی چه؟!) بعد با خودمان فکر می‌کنیم از دستِ «لری پیج» لابد عصبانی هستیم. از دست بی‌گودری. (زرشک. کلن عرض کردیم) یک شب‌هایی هم هست که متوسل می‌شویم به پلاس، به فیس‌بوک، به هاشم. زور می‌زنیم «افزونه» می‌زنیم بلکه یک چیزهایی را نگه داشتیم، بلکه یک چیزهایی را دوباره زنده کردیم. می‌شود؟ عمرن. بعد زانوی فیلان بغل می‌گیریم. سر در جیب افسرده‌گی می‌کنیم. سرمان را جای دیگر گرم می‌کنیم. (ها، یادمان بیندازید در همین پست بنویسیم از این کانسپت معرکه‌ی «جایی دیگر»، خب؟ که چه‌طور همه‌ی ما لازم داریم یک جایی را که آن جای دیگرمان باشد. که مثلن از نکبت کاری‌مان عصرها زودتر فرار کنیم و پناه ببریم به زیر یک سقفی که حرف‌ها به کل از یک جنس دیگر هستند. آدم‌ها هم، انگار. که غم سنگین‌ت همان تلخی ساقه‌ی علف باشد که فیلان) حالا هم که نشسته‌ایم برای خودمان تئوری می‌دهیم که خب «دتس ایت» دیگر. باید پذیرفت. دروغ می‌گوییم؟ شک نکنید.

حالا پشتِ سرِ میت این چیزها گفتن ندارد. اما خداوکیلی گودر شبکه‌ی اجتماعی نبود، شبکه‌ی غیراجتماعی بود راستش. یعنی اگر شبکه‌های اجتماعی بنیادشان بر این بود که (ای توی کمرِ آن بنیاد بزند ابوالفضل، والله) آدم بردارد آدم‌هایی را که می‌شناسد «اد» کند و نگه‌شان دارد و معاشرت‌شان کند، اگر این‌ جوری بود که مبنای لینک‌بودن به آدم‌ها بر اساس رابطه بود، بر اساس رفاقت و هم‌خونی و هم‌خانه‌گی و الخ، گودر اما بنیادش (ای قربانِ آن بنیادش برویم الهی) کاری به این جور جبرهای جغرافیایی و تاریخی نداشت. اساس‌ش بر چیز بود. (و تو چه دانی که این چیز که ما می‌گوییم بر چه چیزهایی دلالت داشت لامصب) یک جوری بود این اساس که مثلن شما آدم‌هایی را پیدا می‌کردی و رفاقت می‌کردی که در وضع و حال معمول جهان خیلی بعید بود پیدای‌شان کنی. خیلی بعید بود معاشرت‌شان کنی. گودر به شما امکان می‌داد با غریبه‌ها رفاقت کنی. با غریبه‌هایی که اصولن بیش‌ترین قرابت را با تو داشتند. اصلن اساس پیداکردن‌شان بر همین بود که به تو شبیه‌ترین بودند. بیش‌ترین حرف‌ها را داشتی بزنی.

برای ما آدم‌های وبلاگی، هیچ‌جایی گودر نمی‌شود. هیچ‌ شبکه‌ای این‌همه شبیه وبلاگ نیست. از همه نظر. وبلاگ می‌نویسم اما فیدبک نمی‌گیریم. معاشرت نمی‌کنیم دیگر حول‌ش. دیگر هیچ پستِ وبلاگی‌ای دنیای‌مان را چند سانت جابه‌جا نمی‌کند. این برای آدم‌هایی که می‌نوشتند تا خوانده شوند، برای آدم‌هایی که عادت کرده بودند این سال‌ها به این جور نوشتن، این جور خوانده‌شدن، این جور مورد معاشرت قرار گرفتن، سخت است. باور بفرمایید سخت است.

سرهرمس راه‌حل‌ای ندارد عجالتن. سرهرمس هر از چندی سرش را در یکی از این سوراخ‌های لعنتی جای‌گزین می‌کند و دو روز بعد سرافکنده بیرون می‌آورد. از خانه بیرون افتاده‌ایم. پخش شده‌ایم در جای‌جای این دنیای مجازی. چهار نفرمان رفته‌اند اکانتِ گم‌نامِ فیسبوک درست کرده‌اند. چهار نفرمان در همان پلاس افاضات می‌کنند. چهار نفر برگشته‌اند به خانه‌ی پدری، وبلاگ‌شان. دیگر جمع نیستیم. تعارف که نداریم.

آقای نامجو یک ترانه‌ای دارند که بدجور وصفِ حال است. «هستی» را عرض می‌کنم. اگر می‌خواهید از حالِ سرهرمس در دورانِ پُست‌گودر با خبر باشید، «هستی» گوش کنید. حالا مهستی هم شد عیب ندارد.

2011-11-16T09:32:00.000+03:30

مینای کنعان را یادتان هست؟ خالقِ اصلی‌اش همین خانمِ آلیس مونرو بود. خیلی قبل‌تر از این که اصغر فرهادی و مانی حقیقی و ترانه‌خانم علیدوستی زحمتش را بکشند. مجموعه‌داستان «فرار» را هم لابد به وقتش دیده‌اید و خوانده‌اید و کیف‌ش را برده‌اید. حالا، نوبتِ این یکی‌ست.

2011-11-01T07:23:00.000+03:30

گودر

2011 - 2007

به مادرم گفتم دیگر تمام شد

همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق می‌افتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم

سلام ای غرابت تنهایی

2011-10-21T23:31:00.001+03:30

"من مدتی طولانی سخت کوشانه، روز و شب، زحمت کشیده بودم و هیچگاه خسته نشده بودم. الان ولی وامانده ام. بدن و روحم پژمرده اند. معلوم نیست چرا عذاب وجدان راحتم نمی گذارد، چون اصلا حتی نمی توانم ببینم و بفهمم که کجای کار اشتباه کرده ام ".

این قسمتی از صحبت های ایوانف در نمایشنامه چخوف است. نمایشنامه ای که پر است از آدم هایی که دور و بر ایوانف می پلکند و حرف های تکراری می زنند، و ایوانف را کلافه می کنند. اینها آدم هایی هستند که دچار روزمرگی شده اند. آدم هایی که دور و برت این روزها زیاد می بینی.

بعضی از روزمرگی کسل می شوند، دمغ و بد احوال، ناراضی و افسرده می شوند. عادی بودن و تکرار، غمگینشان می کند. حرف های تکراری، ستینگ های تکراری، آدم های تکراری، دردناک می شود برایشان. این آدم ها، این ایوانف های دور و برت، تمایل دارند که به دنبال آنهایی باشند و با کسانی معاشرت کنند که حرف جدیدی برای گفتن داشته باشند، یا دست به آن ستینگ ببرند، خانه عوض کنند، شغل عوض کنند، تغییری دهند، و اگر آدمهای این چنینی دور و برشان نداشته باشند، یا تغییر باب میلشان میسر نباشد، منزوی می شوند.

می روند توی لانه خودشان، یا مثل "ایوانف" امیررضا کوهستانی، هدفون توی گوششان می کنند و انگلیسی یاد می گیرند.

گفتم "بعضی" از روزمرگی کسل می شوند، نه همه. آنهایی کسل می شوند که به روتین زندگی شان زیاد فکر می کنند به گمانم، اصلا انگار مغزشان مدام کار می کند. بالا پایین می کنند تمام حرف های اطرافیان را، برخورد ها را، اتفاق ها را، و تکرار در آنها کلافه شان می کند. دور و بر من که این چنینند. ولی همه کلافه نمی شوند و تکرار دمقشان نمی کند. لزوما هر کسی از دیدن کارمندی که هرروز، به مدت ۲۵ سال، با لبخند و رضایت، همان کار را، در همان محل، انجام می دهد، کفری و کلافه نمی شود. هر کسی این آدم را لاجرم کسل کننده نمی پندارد. آنهایی که بهتر-خواه اند، بیشتر- خواه اند، و تنوع طلب اند، دچار آن می شوند انگار. آنهایی که فکر می کنند که بهتر از این هم هست، بهتر از این هم می شود که باشد. که فکر می کنند باید همه اش تغییر کرد، و همان جا ماندن، درهمان فضا، درجا زدن است.

چخوف در همین نمایشنامه هم جایی به این نکته اشاره می کند. انگار دلیل این همه کسلی ایوانف را به بیننده می فهماند. آنجا که ایوانف شاکی است و غر می زند ونمی داند چه مرگش است، و لبدیف می گوید "تو زیاد فکر می کنی".

زیاد فکر می کنی و زیاد تجزیه تحلیلی می کنی و زیاد می دانی. می دانی که چه ها هست وچه ها بوده که می توانسته بودی انجام دهی اصلا. و الان به هر دلیل نمی توانی و مستاصلی. به این در و آن درمی زنی. و کلافه می شوی طبعا. یعنی انگار جوانب منفی دارد این بیشترخواهی و بیشتر دانی. سر از هر سوراخی در آوردن، و پی به همه چیز بردن، تشنه ی بیشتر دانستن، و همه جا رفتن و همه کار کردن و بالا و پایین پریدن های زیاد، شاید یک روزی که گیر کردی جایی، بد باشد برایت. خیلی بد. این ناتوانی، افسرده ات می کند اصلا.

حسن معجونی در نقش ایوانف دراجرای کوهستانی، این کلافگی را آنچنان عالی به تو تزریق می کند، آنچنان با بازی درجه یکش چشمانت را باز می کند که ببینیش، که حسش کنی. این بازی جای ساعتها تشویق دارد. خفه می شوی اصلا.

گفته اند که نمایشنامه ایوانف در زمان خودش باور پذیر نبوده. که آدم هایش زیادی دچار روزمرگی اند و کسل اند و ناراضی. مردم، آن زمان، وقتی نمایشنامه درآمده، آن را " سینیک"، "زیادی" و "غلو شده" پنداشته اند. اینهمه کلافگی ایوانف را انگار نمی فهمیده اند. ولی این نمایشنامه جا و مکانش را لااقل در تهران امروز پیدا کرده. جایی که بعضی حس "گیر افتاده" دارند. نمایشنامه کوهستانی را که می بینی، حرف های معمولی شخصیت های مختلف، حرف های چخوف به روز شده را که می شنوی، حرف هایی که ایوانف را کلافه کرده، مستاصل کرده، منزوی کرده، بهت می فهماند که زمان و مکانی بهتر برای اجرای این نمایشنامه انگار که نبوده است. بعد از نگاهی اجمالی به دور و بر و اطرافیانت، به آنها که می خواهند بروند و فرار کنند، حال از محیط خانه شان باشد، یا ازشهر، یا از مملکت، یا از یک رابطه،

می بینی که چه بجا بوده است کار روی این اثر. الان. اینجا.

دور و برت را که نگاه کنی، می بینی که عده ای سر طناب را گرفته اند و خودشان را بالا می کشند با لبخند، که از این گرفتاری و روزمرگی رها شوند به نوعی. عده ای اصلا مشکلی با این روزمرگی ندارند و نمی بینندش، مثل آن کارمند راضی از شغل و مکانش. ولی بعضی دارند می روند آن ته. ته ته. بعضی خود خود ایوانف اند."گیر افتاده ها".

شاید لازم است که اینها کمتر فکر کنند. مغزها را مدتی کند کنند اصلا. خاموش کنند آن موتور را. نمی شود ولی، می شود؟ چطور خاموش کنی این همه را وقتی چشمهایت همیشه باز بوده اند؟ باز باز. یا شاید سرطناب را فقط نمی بینند؟ یا نمی خواهند ببینندش اصلا؟

ایوانف با شلیک تپانچه به این وضعیت پایان می دهد.

این چطور؟ این کار "زیادی" نیست الان؟ "غلو" نیست اینجا؟

این‌ها را زیرورو نوشته است. من؟ من وحدتِ اکید می‌کنم. صرفن اضافه می‌کنم یکی از به‌ترین اقتباس‌هایی بود که دیده بودم. وفاداری حداکثری به روح نوشته، و آداپتیشنِ بی‌نقص. جوری که آن فاصله‌ی لعنتیِ جغرافیا و تاریخ را که همیشه وقت‌های چخوف داشتم، به آن‌ای از میان برداشته بود. بعد، بعد یک کندیِ خوشایندی داشت. جوری که وقت داشتی به جزییات کلمه‌ها و بازی‌ها برسی. وقت داشتی خودت را هی هزارجایِ نمایش ببینی.

ایوانف را بروید ببینید: خانه‌ی هنرمندان، تماشاخانه‌ی ایران‌شهر، ساعت هفت

2011-10-20T12:10:00.000+03:30

«یه‌ حبه قند» را دیدم و داغ‌ام تازه شد. این را یک‌وقتی «همشهری معمار» چاپ کرده بود.

خانه‌ی عشرت‌آباد

مشهد

نقل‌قول‌ای هست به این مضمون که معماری، کالبدِ فرهنگ است. خودمانی‌اش می‌شود این که معماری، لباس‌ای است که آدم تنِ زندگی‌اش می‌کند. خیاط اگر خیاط باشد، لباس می‌شود «فیت» تن. جنس اگر جنس باشد، دوخت و دوزش استوار باشد، آن‌چنان می‌نشیند روی تن، روی پستی‌ها و بلندی‌ها و قوس‌ها و کشیده‌گی‌ها و الخ، که انگار شده پوستِ تن، چسبیده به تن. قواره‌ی قواره. کمی خیال قاطیِ مثال‌ کنیم؛ لباس اگر لباس باشد تن می‌دهد به تغییرها، به پیرشدن‌های تن، به شکم‌ای که کم‌کم پدیدار می‌شود، به چروکی که می‌نشیند روی پوست. کش می‌آید به قاعده‌ی سن‌وسالِ تن.

خانه‌ی عشرت‌آباد را قریب به شصت سال پیش دو برادر ساختند. تا جایی هم که تقارن مخل آسایش نشود، اعیانِ خانه را بر خط میانِ زمین قرینه کردند. یکی این سو، دیگری آن سو، با سه‌دری‌ای میان اتاق‌ها، که زنده‌گی دو برادر را برای همیشه به هم مربوط کرد، آغشته کرد. معماریِ خانه‌ی عشرت‌آباد البته چشم‌گیر نیست، توی چشم‌ات نمی‌کند خودش را. یک‌ جور آرام و ساده و بی‌ادعایی برای خودش شکل گرفته و سر جای‌ش نشسته. خیلی معمولی، یک سوی حیاط را حمام و انبار و مستراح گذاشتند و در مجاورت‌ش، بنای دوطبقه‌ای که مرغ‌خانه بود، جایی برای پرورش مرغ‌وخروس و امرار معاش مضاعف. این سوی حیاط، تمامِ برِ زمین را، اتاق ساختند. تا بیست سال، هر برادر یک اتاق داشت، یک پستوخانه، یک مهمان‌خانه و میانِ این‌ها، یک سرسرا. زیر زمین هم مطبخ دوپاره‌ی فراخی بود زیر اتاق‌ها که پله‌های‌ش از انتهای سرسرا سر در می‌آورد بالا. میانِ حیاط هم حوض بیضی‌شکل بزرگی بود، دورتادورش باغ‌چه‌هایی پراکنده. کف حیاط را آجرفرش کرده بودند، نمای دیوارها را هم.

اوایل دهه‌ی پنجاه، بازی‌های آسیاییِ تهران؛ سالی بود که بچه‌ها به‌ دنیا آمده بودند، جوان و نوجوان و کودک. اتاق‌ها دیگر کفاف نمی‌داد. نسل دوم جای خودش را باز کرد. خانه گسترده شد. اتاق‌ها کش آمدند به طرف حیاط. پستوخانه‌ی کش‌آمده شد اتاق‌خواب، اتاق‌ها شد نشیمن. حالا هر برادر دو اتاق داشت، آشپزخانه‌ای نقلی‌ و دو مهمان‌خانه در بالا. زیرزمین هم شد مطبخ‌ای که کش آمده بود تا زیر حیاط، با یک کارگاه جمع‌وجور نجاری، برای فراغت‌های برادر کوچک‌تر. دیگری گل‌خانه‌ای ساخت گوشه‌ای از حیاط. شیره‌ی جان‌ش را داد به گل‌ها و درخت‌ها و تاک‌های پربار خانه. مر‌غ‌دانی به کل جمع شد از حیاط، رفت جایی در کناره‌ی شهر. بالاخانه‌ای اضافه شد در پشت‌بام، جای اسباب و اثاث کهنه. گاراژ سروکله‌اش پیدا شد درحیاط، به دنبال خرید اولین ماشینِ خاندان. درِ چوبیِ آدم‌روی حیاط شد آهنی، اندازه‌ی ورود ماشین. ورودی آدم‌روی کوچه به اتاق‌ها هم بسته شد، لزوم‌ش لابد تمام شد که بسته شد و افتاد سرِ یکی از مهمان‌خانه‌ها. حوض را هم جمع کردند، به‌جای‌ش باغ‌چه‌ی یک‌پارچه‌ی بزرگی تمام سطح حیاط را پوشاند.

نسل سوم که پیدا شد، از بیست سال اخیر دارم حرف می‌زنم، خیلی زورش به خانه نرسید. خانه‌ی عشرت‌آباد روی منعطف‌اش را فقط به نسل اول نشان می‌داد. به خواسته‌ها و نیازهای‌شان. نسل دوم اما دستِ خانه را گرفت، کمک‌ش کرد تا عصای پیری نسل اول باشد. نسل اول که پیر شد، خانه هم پیر شد اما شکسته نشد. خودش را چروک کرد، پادرد گرفت، صندلی آمد جای زیراندازها را گرفت. نیمکت‌ها سروکله‌شان پیدا شد. تخت‌ها جای‌گزین تشک‌های سفت روی زمین شد. ارتفاع زنده‌گی پنجاه‌ سانتی‌متر بالا رفت. دربازکن تصویری سروکله‌اش پیدا شد، نه به جبر تکنولوژی، به جبر وزنِ تن که دیگر پاها و زانوها کفاف نمی‌داد با هر بار صدای زنگِ درِ حیاط، کسی از این سو تا آن‌سوی خانه برود به تعجیل. نیمکت کنار حیاط، دیگر فقط جای تفنن‌های عصرهای باغ‌چه و ماست تازه و نان و ریحان نبود، درنگ‌جایی بود برای انتظار هم. مستراح که شده بود توالت، بعد از پنجاه سال بالاخره آمد داخل اعیان، رفت تهِ یکی از اتاق‌ها. مطبخِ زیرزمین انبار بزرگی شد و آشپزخانه‌ی بالا، تجهیز شد برای کلیه‌ی پخت‌وپزها. نسل دوم که رفتند پی خانه‌‌زنده‌گی‌ خودشان، دیگ‌های روزمره هم آن‌قدر بزرگ نماندند. حالا قابلمه‌های کوچکی بودند که قرار بود سه‌چهار آدم باقی‌مانده را سیر کنند.

خانه‌ی عشرت‌آباد اما تکان نخورد در تمام این شصت سال. خودش را کش و قوس داد، قبض و بسط داد اما جوهرش، ذات‌ش ماند آنی که بود. جوری که آدم خیال می‌کند از روز اول خلقت‌ش، اصلن حواس‌ش بود که باید بماند سال‌ها. برای سه نسل. بی‌خود نیست که کسی در خاطر ندارد در این شصت سال، از ذهن آدمی گذشته باشد که خانه را از نو بسازد، که «بکوبد» و «بسازد»ش. آن‌قدر بلد بود خودش را تطبیق بدهد با گذر زمان، با بزرگ‌شدن بچه‌ها، با روزگار نو، که سفت و استوار سر جای‌ش ماند. جوری که هنوز هم بشود عصرهای پنج‌شنبه از گرد شهر جمع شد در حیاط‌ش، بشود که گاهی یکی از آن مهمانی‌های مفصل را علم کرد. بشود که دیگ‌های پلو یک راسته‌ی حیاط را بگیرد، اجاق‌های هیزمی از مطبخِ زیرزمین بالا بیاید و خوش‌عطرترین برنج عالم امکان را فراهم کند.

خانه‌ی عشرت‌آباد هنوز آن‌قدر سرپا هست، آن‌قدر زنده، که سر نخِ هر کدام از نسل دوم و سوم‌ش را که بکشی، یک جایی از خاطرات و حاضرات‌شان به آن وصل است. نخ‌شان را که بکشی، می‌بینی برگشته‌اند «خانه»، جمع شده‌اند دور هم. هرکدام سر جای خود.

برادر بزرگ‌تر که رفت، با خودم خیال می‌کردم عمود خانه رفته. خیال می‌کردم خانه تاب نیاورد این نبودنِ «جان‌»ش را. اشتباه کرده بودم. تاب آورد. جانِ «دایی‌جان» حالا آن‌قدر رفته بود در جانِ الباقیِ آدم‌ها، در جان آجرها و فرش‌ها و لولاها و برگ‌ها، که هنوز می‌شود با خیالِ راحت، خانه‌ی عشرت‌آباد را «خانه‌ی دایی‌جان» نامید.

2011-10-12T11:01:00.000+03:30

هم‌چنان جهان‌ام درد می‌کند یا کرختِ دوعالم که من‌ام امروز

جهان‌رنجوری را معادل واژه‌ی آلمانی weltschmerz (به معنای اندوهِ جهان یا رنجِ جهان) قرار داده‌اند. این واژه را نخستین بار نویسندۀ آلمانی ژان پل (قرن هجدهم) ابداع کرد: جهان‌رنجوری احساسی است که به شخص دست می‌دهد هنگامی که درمی‌یابد که واقعیت فیزیکی جهان، نمی‌تواند خواسته‌های ذهن را برآورده کند؛ یعنی محدودیت جهان را در برابر خواسته‌های نامحدود ذهن درک می‌کند. امروزه این واژه به معنای اندوهی است که به شخص دست می‌دهد آن هنگام که درمی‌یابد ضعف‌های او حاصل شرایط جبری جهان‌ (شرایط فیزیکی و اجتماعی) هستند و او در مورد آنها هیچ کاری نمی‌تواند بکند. جهان‌رنجوری به این معنا منجر به افسردگی، وادادگی و واقعیت‌گریزی می‌شود.

(+)

2011-10-09T09:47:00.000+03:30

هاوس یک جمله‌ای دارد، و یک جوری آرام و سربه‌زیر و ناچار و پذیرفته این جمله‌اش را می‌گوید که آدم دلش می‌خواهد بغلش کند (خودش را، هاوس را، چه فرقی می‌کند). می‌فرماد که: I'm fine, I'm just not happy

گاهی خیال می‌کنم وقتی می‌گویند put it into perspective قاعدتن باید به‌منظور کاهش درد و رنج ناشی از وضعیت باشد. یک‌جورهایی از بیرون، و از دور نگاه‌کردن به اتفاقاتی که افتاده، حالتی که دچارش هستی، گاس که تحملش را، کنارآمدن با ماجرا را سهل‌تر کند. برای سبُک‌سازی زندگی می‌گویند این را، کلن. گاهی اما بردن به پرسپکتیو، به‌ناچار، قضیه را می‌برد کنار یک سری اتفاقات مشابه قرار می‌دهد، قبل‌وبعددارش می‌کند، یک بعد تاریخی به آن می‌دهد، و لاجرم، غلیظ‌ترش می‌کند. از این لحاظ به‌گمانم باید بروم در تیمِ مینیاتور قرار بگیرم، تخت و لحظه‌ای و دوبعدی.

فردای یکی از همین روزهای پُرنکبتِ جاری که آدم غرهایش را فله‌ای گودر می‌کند آمده بود پرسیده بود که خوبی؟ گفته بودم که ها، خوبم. بعد یادم افتاده بود به آقای هاوس، به این که خوب‌بودن و اوکی‌بودن و فاین‌بودن و هپی‌بودن و رله‌بودن چه مراتب چندگانه‌ی متفاوتی دارند کلن. به این که آدم است دیگر، گاهی خوب است، فاین است، حتا اوکی است، اما یک چیزی را، یک وضعیتی را کماکان نپذیرفته، کنار نیامده، هضم نکرده، اوکی نیست حتا. بعد سیگارم گرفته بود. خیلی گرفته بود.

یک بار هم سوزن و جوالدوز را گرفته بودم دستم و برای خودم چایی ریخته بودم و یاد آن پنج مرحله‌ی کذایی فیلان افتاده بودم. به این که آن پذیرشِ آخر چه‌قدر گاهی از سر ناچاری و بی‌چاره‌گی و اجبار و معذوریت حتا، می‌تواند باشد. چه‌قدر تاسف‌بار می‌تواند باشد. چه انفعالِ تخمی و هملت‌وار و دست‌وپابسته‌ای در خودش دارد.

بند بعدی برای آن‌ها که هنوز دارند هاوس می‌بینند یک اسپویل بدی دارد، خیلی بد. گفته باشم از قبل.

آخرین سکانس فصلِ هفتم هاوس رسمن یک ضیافت است، یک برگ برنده، یک نفس عمیق، یک تخلیه‌ فورانی خشم و حرص و ناتوانی و همه‌ی آن حس‌های چرکی که ته‌نشین شده این‌مدت. هاوس بعد از بریک‌آپ با کادی، بعد که قریب به یک فصل از ماجرا می‌گذرد، بعد که همه‌ی راه‌ها را برای آزاردادن فرسایشی خودش و کادی پیمود، راه می‌افتد مثل یک بچه‌ی خوب، برود بُرس کادی را که جا مانده بود در خانه‌اش، پس بدهد. از بدِ حادثه درست زمانی می‌رسد که کادی بالاخره پذیرفته با یک آدم دیگر معاشرت کند. نشسته‌اند با یک زوج دیگر دور میز ناهارخوری، به خوش‌وبش معمول. هاوس از پشتِ پنجره صحنه را می‌بیند، برمی‌گردد، پشتِ فرمان می‌شیند، می‌رود سر کوچه دور می‌گیرد، بعد با آخرین سرعت خودش را می‌کوبد به خانه‌ی کادی، می‌رود داخل ناهارخوری. بعد، همان‌جا از ماشین پیاده می‌شود، لبخند می‌زند و از میان آوار و بهتِ آن چهار نفر بیرون می‌رود. سبک و خالی و فِرِش.

آدم که عمومن نمی‌تواند برود سوار ماشین بشود، دور بگیرد، بعد برگردد خودش را بکوبد به خودش، می‌تواند؟

کلن خوبم.

2011-10-02T19:15:00.001+03:30

باور بفرمایید سرهرمس وقتی داشت این Macheteی آقای رودریگوئز را می‌دید هی دلش برای آقای کیمیایی تنگ شد. سوخت حتا. آن طرف دنیا آقای رودریگوئز این همه دنیا را می‌گیرد به تخمش فیلم‌ش را هرجور که می‌خواهد می‌سازد، ستاره‌هایی را که دوست دارد در آن می‌چپاند، دیالوگ‌های آب‌دوغ‌خیاری و گل‌درشت روانه‌ی دهانِ آدم‌ها می‌کند، قصه را هرجور عشقش کشید جلو می‌برد، حال می‌کند، واقعن حال می‌کند، بعد این طرف دنیا این آقای کیمیاییِ ما باید این همه زخم‌زبان بشنود. درست نیست خب. انصاف هم نیست. شما همین خانم جسیکا آلبا را در نظر بگیرید، ببینید چه‌طور رسمن دارد بد بازی می‌کند، بعد یاد خانم نیکی کریمی بیفتید در فیلم‌های آقای کیمیایی. گناه ندارد انصافن خانم کریمی؟ دارد، به این سوی چراغ دارد. (همین‌جا جا دارد یادی بشود از خانم میشل رودریگوئز، در واقع یادی بشود از شکمِ ایشان. از خط‌های شکم ایشان، همین‌طوری)

بعد، بعد یک جایی بود که سرهرمس را هم وادار کرد به رقاصی، بس که ایده ماه، محیرالعقول، عالی. آقای قهرمان قصه دارودسته‌اش را جمع کرد بروند حمله کنند دمار از آدم بدها دربیاورند. بعد یک لشگر از ماشین‌ها و موتورها و اسلحه‌ها راه افتادند. بعد، جای‌تان خالی (از شدت هیجان قادر نیستم بنویسم این را) ماشین‌ها عینهو اسب روی دو پای‌شان بلند می‌شدند. اصلن یک وضعی. جانم برای‌تان بگوید که در صحنه‌ی درگیری آخر اصلن می‌شد به معراج رفت، بس که هرکی‌هرکی، خرتوخر، شاهکار.

آقا من جدن از این فیلم لذت بردم. از این آزادی لذت بردم. از این ولنگاری لذت بردم. سلطانِ بی-مووی اصلن.

2011-10-01T13:10:00.002+03:30

"... پرسوناژهای یک تراژدی، مکانِ آن، هوایی که آن‌جا تنفس می‌کنیم، دقیقه‌هایی که قبل از وقوع تراژدی و پس از آن می‌آیند، لحظه‌ای که اتفاقی نمی‌افتد و کلمه‌ای رد و بدل نمی‌شود، گاهی از خودِ تراژدی هم مجذوب‌کننده‌ترند."‏

آقای آنتونیونی

"... ویران‌کننده‌ترند."

سرهرمس

2011-09-27T15:21:00.003+03:30

آقای ض مدیرعامل کارفرماست. هفته‌ای یک روز با آقای ض جلسه داریم، کنترل‌پروژه‌طور. پنج‌شش نفر برنامه‌ی زمان‌بندی پروژه را می‌گیریم دست‌مان، بعد گزارش هفته‌گی پیش‌رفت پروژه را هم می‌گیریم جلوی چشم‌مان، خیره می‌شویم همگی به ستونی که تاخیرهای هر آیتمِ کاری را جلویش نوشته‌ایم، بتن‌ریزی سقفِ هفتم، برش‌کاری و ساختنِ ستون‌های فاز سوم، نصب بادبندهای سقف چهارم، دیوارچینی زیرزمین اول، و الخ. ما آدم هستیم، پیمان‌کار هستیم، پرفکت نیستیم، نه‌تنها پرفکت نیستیم که در شرایط عجیبی قرار داریم که طبعن در خیلی از آیتم‌ها، به دلایل مختلف، تاخیر غیرمجاز داریم. خر نیستیم و این را خودمان بهتر از هر کسی می‌دانیم، چون آن ستون کذایی تاخیرات را خودمان با دست خودمان پُر می‌کنیم. آقای ض چند دقیقه‌ای در سکوت گزارش‌مان را نگاه می‌کند. بعد سرش را بالا می‌آورد، چشم در چشم‌مان می‌دوزد، به غضب، که: تاخیر دارید!

بعد سکوت می‌کند و به نگاه خیره‌اش ادامه می‌دهد. شروع می‌کنم به حرف‌زدن که: بعله، هنوز منابعِ مالی خریدِ آهن‌آلاتِ فاز چهارِ پروژه را نتوانسته‌ایم که تامین کنیم، که به علت بارندگی نصبِ اسکلت متوقف بوده است، که پیمانکارِ بتن‌ریزی را به دلیل مسایلی که داشته تعویض کرده‌ایم و پیمانکار جدید هنوز نیروهایش را تکمیل نکرده، سرعتش کند است، که ناودانیِ نمره‌ی پنج دو روز است در بازار موجود نیست، که فیلان، که بهمان. این‌ها را این‌جا روی کاغذ من برای‌تان می‌نویسم. در جلسه اما هنوز دو کلمه‌ی اول را نگفته‌ام آقای ض می‌پرد وسط حرفم، می‌گوید برای من دلیل نیاور! تاخیر دارید! قصه نگو! می‌گویم بعله خب، می‌دانم، من هم دارم دلایل این تاخیر را می‌شمرم. می‌گوید دلایل‌ت به درد من نمی‌خورد. برایم مهم نیست. تاخیر داری!

برای من، چندین و چند جلسه گذشت تا بفهمم واقعن هیچ انگیزه‌ای برای شنیدنِ حرف‌هایم ندارد. طول کشید تا بفهمم هر کلمه‌ای که بگویم وضعیت را تغییر نخواهد داد، هر چیزی صرفن برایش توجیه است. هیچ گوشی در آن جلسه برای شنیدنِ روایتِ من از مساله وجود ندارد. آقای ض تنها دلش می‌خواهد با صدای بلند به من بگوید که تاخیر دارم. می‌داند که خودم می‌دانم. دلش می‌خواهد این را بکند در چشمم. بی‌که بعدش حتا پی‌گیر خسارت‌های ناشی از این تاخیر باشد. چند جلسه‌ای است که دارم تمرین می‌کنم این جور وقت‌ها اجازه بدهم دادش را بزند، اجازه بدهم تحقیرش را بکند، سرزنشش را. سرم را بندازم پایین و جواب ندهم. یاد گرفته‌ام این‌جور وقت‌ها هیچ جوابی، هیچ کلمه‌ای از من شنیده نمی‌شود، کار نمی‌کند. همه‌ی حرف‌ها و دلایل من را برده برچستِ توجیه زده، از قبل. تمرین می‌کنم که وقت و فرصت بدهم به آقای ض، که آن طور که دلش می‌خواهد من را له کند. بعد آرام می‌گیرد. حتا می‌شود گاهی، که از او تقاضای پیش‌پرداختِ مضاعف کرد، طلبِ دریافتِ علی‌الحساب کرد. می‌شود حرف زد، جوری که بشنود.

این‌ها را دارم تمرین می‌کنم البته. هنوز نمی‌دانم، نمی‌فهمم انگیزه‌ی آقای ض دقیقن چیست. کجا چه چیزی چه جور آزارش می‌دهد که این‌جور محاکمه‌کردنِ من، بی گوشی برای شنیدنِ دلایلِ واهی یا واقعی‌ام، محکومیتِ محتومِ من، حال‌ش را جا می‌آورد، هر بار.

2011-09-25T00:48:00.000+03:30

2011-09-14T12:41:00.000+04:30

این‌جا و این‌جا

2011-09-13T12:54:00.000+04:30

درباره‌ی سه‌ مجموعه عکس از خانم ملیکا شفاهی (1389- 1388)

1- هزارویک شب

لابد خودتان در جریان هستید، هزارویک شب در اساس قصه‌ای‌ست حولِ مضمونِ روایت، تودرتویی و بی‌سرانجامی. درباره‌ی این که چه‌طور ماجراها به هم می‌پیوندند و ته ندارند و از پنجره‌ی یک سرنوشت به دیگری سُر می‌خوریم هم‌واره. هزارویک شب اما درباره‌ی جادوی ادبیات هم هست. درباره‌ی این که چه‌طور قصه‌ها جانِ آدمی‌زاد را نجات می‌دهند گاهی. چه‌طور روحِ آدمِ دربند را پرواز می‌دهند.

بعدها، هزارویک شب به لطفِ قصه‌های خانمِ شهرزاد شد نمادِ عیش و عشرت و شادخواری و سرمستی و بی‌بندوباری. شد فانتزیِ انسانِ مدرن: بودن، بودنِ بی‌قیدوبند در مکانی آکنده از هرآن‌چه لذتِ ممنوع. لعبتکان نیمه‌عریان و می و مطرب و هوس و لمیدگی و ولنگاری، بی‌خیالی و بی‌فردایی. و این‌ها همه‌ی نقطه‌ی مقابل هرآن‌چه بود که در زندگی دچارش بودیم: برنامه‌ریزی و تلاش و هدف‌مندی، مسوولیت.

مجموعه‌عکسِ «هزارویک شب»، روایتی است نه‌چندان دورازذهن، از تهران سال 88. فریم‌ها اگرچه چیده‌شده و نمایشی هستند اما درعین‌ حال، تهرانی را تخیل و تصویر کرده‌اند که در رسانه‌های رسمی نشانی از آن نیست. چه این طرف آب، چه آن طرف. آدم‌های معاصری که رخت و لباس فانتزی بر تن کرده‌اند و در قاب‌هایی لمیده‌اند که طمطراق دارد و رنگ و بوی عیش و عشرتی کهن.

عکاس دغدغه‌ی «فشن» دارد. فشنِ موجود در نبض زندگی روزمره‌ی آدم‌های تهرانِ این‌سال‌ها. و چه بستری مناسب‌تر از شب‌نشینی‌های‌مان، برای نمایش آن. «هزارویک شب» در نفس خودِ اغراق دارد: اغراق در درودیوار، در پوشش و عدمِ پوشش، در آرایش و آسایش، در برهم‌ساییدنِ تن‌ها بی‌دغدغه‌ی عرف و شرع و قانون، در میل و هوس و وسوسه و تحقق آن.

صحنه‌های «هزارویک شب» اما خالی از حرکت است. آدم‌ها «فیکس» شده‌اند. «عکس»بودنِ عکس‌ها شدت دارد. حدت دارد. انگار این‌ها جزیی جاری از قصه نیست. لحظه‌ای‌ست تک، گذرا، بی‌قبل‌وبعد. و همین صحه گذاشته بر خیالی بودنِ آن، فانتزی‌بودنش را تشدید کرده. این‌جا درست همان‌جایی‌ست که فانتزیِ عمومیِ آدم‌ها، به لحظه‌ی معاصر می‌رسد و نقطه‌ی اشتراک‌شان به همین درلحظه‌بودگی‌ای است که می‌بینید.

2- لباس جدید پادشاه

در انتهای حکایتِ اصلیِ لباس جدید پادشاه، کودکی هست که لُختیِ پادشاه را معصومانه فریاد می‌زند و به‌سان تلنگری پته‌ی کلِ نظم نمادینِ شاهی را بر آب می‌ریزد. در جای‌جای قصه اما طنین خنده‌های زیرکانه‌ی دو مرد رندی که خودشان را خیاطانی استثنایی جا زده‌اند به گوش می‌رسد. هربار که پادشاه کسی از کسانش را به بازدید از کارگاه خیاطان می‌فرستد، تصویر آن دو جلوی چشم‌مان است که چه‌طور به بیهودگی کل داستان، به این حماقت جمعی می‌خندند و تفریح می‌کنند با آن.

در مجموعه‌عکسِ «لباسِ جدیدِ پادشاه» چیدمان عناصر اصلی قصه جابه‌جا شده است. انگار این‌بار خیاطان بر تنِ پسرکِ راست‌گویِ قصه‌ی اصلی لباس می‌دوزند. پادشاه را تصور می‌کنم که پس از آن بی‌آبروییِ عظما، پسرکِ رسواکننده را گرفتار کرده، خیاطانِ رندِ ماجرا را هم، تبعیدشان کرده به دخمه‌ای زیر زمین، مجبورشان کرده به بافتنِ لباسی اینک برای پسرک. لباسی از ارزان‌قیمت‌ترین و بی‌مقدارترین پارچه‌ها: لُنگ. نور کدر و غمگین فریم‌ها حکایتِ همین اجبار است. دیگر نه خبری از خنده‌های زیرجلدی خیاطان هست، نه پادشاهی که گولِ این حقه‌ی قدیمی را بخورد. برهنگی تن‌ها از اروتیسم نمی‌آید، از تحقیری‌ست که دچارش شده‌اند. رد پنجه‌های خونی هم لابد حکایت از جور دارد. پادشاه‌های معاصر به ساده‌گی قصه‌ها گول نمی‌خورند راستش.

ملیکا شفاهی کلن آدمِ امیدواری باید باشد. لااقل دلش می‌خواهد امید را بشود تزریق کرد. حضورِ زنی ملبس به لباسی فاخر، در آن دخمه، در میانِ مردان «کارگر»، تزریق کردنِ فانتزی‌ست به فضا. جلب‌کردن توجهِ خیاطان است، بهانه و انگیزه ساختن‌ است برای مردانی که یاس‌آلود و بی‌امید به دوخت‌ودوزی بی‌حاصل، مشغولند.

پی‌نوشت: ولاسکوئز در تابلوی «ندیمه‌ها» (لاس‌منیناس- 1656) با جابه‌جاکردن چیزها و جاها، اثری خلق کرد پرابهام و پیچیده. درباره‌ی واقعیت و توهم. نقاش را برد گذاشت در خودِ تابلو. در انتهای کادر آینه‌ای گذاشت که تصویر فیلیپ چهارم و همسرش در آن منعکس شده، انگار که این‌ آن‌دو هستند که سوژه‌ی نقاش بوده‌اند و در مقابل بوم ایستاده‌اند. تابلویی که قرار بود پرتره‌ی مارگریتا، دخترِ فیلیپ باشد، بدل شد به بازنمایی پیچیده‌ای از خودِ نقاش، از حضورش و از رابطه‌ی نامعلومِ بین مخاطب و خالق. عکسِ این بالا، شباهت عجیبی با اثر ولاسکوئز دارد. جوری که آدم خیال می‌کند حضور زن در داخلِ قاب‌های خیاط‌خانه، به نمایندگی مستقیمِ شخص خود عکاس باید باشد.

3- سفیدبرفی و هفت‌ کوتوله

ملیکا شفاهی راست می‌گوید، از یک جایی به بعد کم‌کم قصه‌های فولکوریک دیگر به مرزهای جغرافیایی‌شان محدود نماندند. این جوری بود که کودکی‌های ما هم در مجاورت قصه‌های شاه و پریِ آن‌ور آب‌ها گذشت. قدرت رسانه بود یا قدرت قصه، فرقی نمی‌کند دیگر. همین است که خانمِ عکاس آن‌قدر خودش را صاحب این قصه دانسته که بردارد مجموعه‌ی «سفیدبرفی» را با آدم‌های معاصر، و در پوشش/عدمِ پوششِ قدیم عکاسی کند. چکمه‌های لاستیکیِ سفید به پای‌شان کند و در باغی با پس‌زمینه‌های ساختمان‌های امروزین قرارشان دهد.

اصل قصه را که یادتان هست، ملکه‌ی بدخواه و پرنسسِ معصوم، طلسم و دربه‌دری و هفت کوتوله‌ی جورواجور، که سفیدبرفی را دوست داشتند و تروخشک‌ش می‌کردند. رابطه‌ی این هفت تا با سفیدبرفی از نظر بصری چیزی از رابطه‌ی مادرفرزندی کم نداشت. قامت کوتوله‌ها وقتی دورِ سفیدبرفی را گرفته بودند جوری بود که انگار مادری در میان بچه‌هایش. در مجموعه‌عکسِ سفیدبرفیِ خانمِ شفاهی اما کوتوله‌ها رشد کرده‌اند، هم‌قدوقامت و هم‌ارز سفیدبرفی شده‌اند. حالا چون جوانانی برومند به هیات خدم و حشمِ پرنسس درآمده‌اند. جوری که دیگر به‌سختی بتوان تصوری از آن رابطه‌ی غیراروتیک و معصومانه داشت. حالا انگار هفت رقیب‌اند و یک معشوق. سن‌وسال و قد‌وقامت‌شان این گونه اقتضا می‌کند.

در عکس‌های این مجموعه اما همه‌چیز هست جز این سویه‌ی رقابتیِ رابطه. مردانِ جوان، کوتوله‌های سابق، هنوز همان‌قدر معصومانه و متحد در خدمت سفیدبرفی هستند. حالا ملکه‌ی بدجنس هم انگار از دربار و قصر گریخته و به میانِ این هشت‌تن آمده، پناه آورده. آدم خیال می‌کند به یک صلح و صفا و آرامش ابدی‌ای رسیده‌اند با هم. و همه‌ی این‌ها چیزی مگر به‌جز تکررِ فانتزی است، دولایه‌شدن‌ش. انگار روزگارمان جوری شده که قصه‌های کودکی هم جواب‌ نمی‌دهند. باید یک‌جوری یک امیدواری، یک خوش‌بینی، یک پایانِ خوشِ رویایی مجددی را برای‌شان تعریف کنیم.

2011-09-09T23:20:00.000+04:30

کتابِ لاباراکا ترجمه شده بود زمین‌های نفرین‌شده. مینی‌سریالش را ولی به همین نام نشان‌مان دادند، خیلی سال پیش. باتیسته و زن و بچه‌هایش تازه زمینی را خریده بودند و رویش مشغول شده بودند. پیمنتو قلدرِ منطقه بود، اربابی چیزی، یادم نیست. تهدیدشان کرده بود. لابد می‌‌خواسته همان اول نطق‌شان را بکشد. ایرج رضایی دوبلور باتیسته بود. باتیسته مدام صبوری می‌کرد. باج نمی‌داد، درگیر هم نمی‌شد. فقط صبر می‌کرد. اهالی ده بایکوت‌شان کرده بودند. زن و بچه‌هایش را هم. بچه‌های ده کوچک‌ترین پسر باتیسته را انداخته بودند توی لجن. مریض شده بود. تب کرده بود. مرده بود. صبرِ باتیسته تمامی نداشت لامصب. جنگ‌شان نابرابر بود. همه در مقابل یک خانواده. پسرک را که آن‌طور شکنجه کردند به خودم قول داده بودم خانواده نداشته باشم. مسوول جانِ کسی نباشم. دلم نمی‌خواست یک وقتی به خاطرِ من آدم‌های متصل به من بلایی سرشان بیاید. ترسیده بودم از این که مسوول کسی باشم. (آدم‌ قول‌هایی که به دیگران می‌دهد را یادش نمی‌رود. می‌شود که به روی خودش نیاورد اما یادش نمی‌رود. قول‌هایی که به خودش می‌دهد اما باد هوا هستند. دو روز، دو ماه، دو سال بعد یک جوری فراموش می‌شوند که انگار اصلن از همان اول نبودند.) از هفته‌ی پیش به این طرف دارم چانه‌زنی می‌کنم. مخِ اطرافیانِ یک آدم عزیزی را گرفته‌ام به کار، تار می‌تنم، بل‌که بنده‌خدا را راضی کنیم جانش را بردارد و برود. می‌دانم که اگر برود، نوکِ پیکانِ حمله می‌شویم. می‌دانم که سیل سمت‌مان خواهد آمد، مستقیم‌تر. حکایتش شده اما حکایت فرمانده‌ای که حاضر نیست بپذیرد بازنده‌ی جنگ است. مدام امید دارد. مدام به خودش امید می‌دهد. به اطرافیانش. امیدهایی که از این‌جا واهی به نظر می‌رسد اما. امیدهایی که از همه‌جا، غیر از پشتِ عینکِ آقای فرمانده، واهی می‌نماید. بالای تپه که ایستاده باشی، صحنه‌ی نبرد را که از دور، کمی دورتر، نگاه کنی، می‌بینی عاقبتِ بازنده‌ی جنگ کشته‌شدن است یا اسیری. تنها راه فرار است. امید که داشته باشی اما هی زخم می‌خوری. سواران‌ت را جلو می‌فرستی. دمِ گلوله‌شان می‌دهی. چون فکر می‌کنی نیروی کمکی، مهمات، آذوغه بالاخره از یک جایی خواهد رسید. می‌خواهم بگویم امید و خوش‌بینی و و صبوری این‌جور وقت‌ها آدم‌ را به کشتن می‌دهد. به اسیری می‌دهد. پسرکِ باتیسته که آن جور مُرد، باتیسته باز هم صبوری کرد. تحمل کرد. آن‌قدر که وقتی عاقبت دست به اسلحه برد دیگر دل‌مان خنک نشد. آرام نگرفتیم.

2011-09-05T15:18:00.000+04:30

الباقی حکایت را هم این‌جا زیارت بفرمایید.

2011-09-03T00:06:00.000+04:30

(+)

2011-08-17T09:41:00.000+04:30

(+)

بابک، بابکِ سین، تو یک چنین عاشورایی را به من بدهکاری. خودم هم نمی‌دانم دقیقن چرا، اما بدهکاری برادر. در جریان باش.

2011-08-16T10:47:00.000+04:30

انگلستان، دهه‌ی هفتاد. دانشمندان در آزمایشگاه «انسان»‌هایی تولید می‌کنند و در مدارسی مخصوص پرورش‌شان می‌دهند تا بعدها، در عنفوان جوانی، اعضای حیاتی بدن‌شان به منظور پیوند به سایر انسان‌ها استفاده شود. معمولن بعد از عمل سوم یا چهارم، این انسان‌های آزمایشگاهی، زندگی‌شان «تمام» می‌شود. قصه‌ از زبان «کتی»، یکی از همین آدم‌های آزمایشگاهی روایت می‌شود. در سه فصل به زندگی کتی، روث و تامی و دل‌دادگی‌ها و آرزوها و رویاهای‌شان می‌پردازد: کودکی‌شان در مدرسه‌ی هالیشام، نوجوانی‌شان، وقتی در کلبه‌ای در انتظار نوبت‌شان برای شروع اهدا عضو هستند و بالاخره در بیست‌وچندسالگی، وقتی روث و تامی یکی‌دو اهدا انجام داده‌اند و کتی پرستاری‌شان را به عهده دارد. «هرگز رهایم مکن» فیلمی به‌غایت غمگین است که نعل‌به‌نعل بر اساس کتابی به همین نام از آقای ایشی‌گورو ساخته شده است. و آقای ایشی‌گورو به احتمال زیاد «آیا آدم‌مصنوعی‌ها خواب گوسفندبرقی می‌بینند؟» آقای فیلیپ ک. دیک را خوانده‌اند. خوب هم خوانده‌اند. در قصه‌ی آقای دیک مساله هویتِ آدم‌مصنوعی‌ها بود، این که چه‌طور میل به «آدم»‌شدن دارند. در قصه‌ی آقای ایشی‌گورو، مساله‌ی اخلاقیِ استفاده‌ی ابزاری از این «آدم‌»ها مساله‌ی اصلی‌ست: واکنشِ هرکدام از این سه‌نفر به سرشتِ تلخ و محتوم‌شان، که چه‌طور در نهایت به مرحله‌ی «پذیرش» می‌رسند و با آن کنار می‌آیند. مرحله‌ای که آدم‌مصنوعی‌های «بلیدرانر» (فیلمی که آقای اسکات بر اساس کتاب آقای دیک ساخته بود) به آن نمی‌رسند. گیر کرده‌اند در همان مراحل انکار و خشم و چانه‌زنی و افسردگی. با این‌حال، هر دو فیلم در نقطه‌ی پایان به هم می‌رسند، با طرح شباهت آدم‌ها و آدم‌مصنوعی‌ها وقتی «تمام‌» می‌شوند، در برابر مرگ. فیلمِ آقای «مارک رومانک» یک موسیقی بی‌نظیر هم دارد: خانم ریچل پورتمن ملودی‌ای برای ویولن نوشته است که بدجوری اشکِ آدم را درمی‌آورد.

2011-08-16T10:40:00.002+04:30

شما یادتان نمی‌آید، یک زمانی بود که آدم وقتِ تماشای بعضی فیلم‌ها، «جل‌الخالق» از دهانش نمی‌افتاد. این‌جوری که یک کارهایی می‌کردند آدم‌ها در فیلم، که آدم هیچ‌رقمه تصورش را هم نمی‌کرد. هی با خودت کلنجار می‌رفتی که آخر چه‌طوری این صحنه را ساخته‌اند، چه‌جوری پرداخته‌اند، با چه ترفندی، پشتِ هم انداخته‌اند. حالا اما لَم می‌دهیم عقب، یک «هه»ای می‌گوییم و خیال‌ِ خودمان را راحت می‌کنیم که با کامپیوتر خب. آقای جیمزباند، کره‌ی ماه را هم درسته قورت بدهند دیگر خیلی تعجب نمی‌کنیم. یک «چیز»ی پیدا کرده‌ایم که جوابِ همه‌ی ابهامات‌مان را می‌دهد، دهان‌ِ تعجب‌مان را می‌بندد. بعد، وقتی یک انیمیشنی مثل «رَنگو» پیدایش می‌شود، از خوابِ غفلت بیدار می‌شویم که خب، کامپیوتر، قبول؛ اما چه‌جوری آخه؟! صناعتِ «فیلم»‌سازی با سخاوت همه‌ی محیرالعقولی‌اش را سپرده دست انیمیشن‌ها و نشسته یک‌ کناری، کیفش را می‌کند. تخمه می‌شکند و راضی‌ست. در مقابل، انیمیشن‌ها هم در ادای دین و ارجاع، کوتاهی نمی‌کنند انصافن. حالا ما با دهانِ باز «رنگو» را تماشا می‌کنیم که چه‌طور، لامصب، بافت و بو و عصب دارد کاراکترها و فضاهایش. که چشم‌های آقای مارمولک از چشم‌های آقای بوگارت هم به‌تر بلد است غم پیشه کند، به وقتش. گرد و خاک شهرِ «دِرت» را باور بفرمایید در بینی‌تان حس خواهید کرد و بویِ عرقِ پیراهنِ مارمولکِ خالی‌بندِ قصه، یک صحبتِ ملایمی با مشام‌تان خواهد داشت. «رنگو» سرگذشت عبرت‌آموز و پرفرازونشیب مارمولک فلک‌زده‌ای‌‌ست که وارد شهر غریبه‌ای وسط صحرای لم‌یزرع و تشنه می‌شود و خودش را قهرمان جا می‌زند. تاوانش را هم می‌دهد: مجبور می‌شود واقعن قهرمانِ شهر بشود.

2011-08-15T16:04:00.001+04:30

You found fault in everybody because you afraid to look at yourself

در یک اپیزودی از یک سیزن‌ای (:دی)، دکتر هاوس بیمار اسکیزوفرن‌ای را با خودش به گردش می‌برد. بیمار اعتقاد دارد که سوپرمن‌ای است برای خودش. دکتر هاوس او را به یک «شهربازی» می‌برد و با استفاده از تونلِ باد، مزه‌ی پریدنِ واقعی را به او می‌چشاند. هدفش خوش‌حال کردن بیمار است. بازگرداندنِ اعتمادبه‌نفسی که توسط دکتر دیگری، به شدت از او گرفته شده، با گفتنِ این که او آدمی است معمولی و ناتوان از پرواز. از قضا به بیمار بسیار خوش می‌گذرد. جای شما خالی. اما وقتِ برگشتن، بیمار در ادامه‌ی توهم‌اش، خودش را از طبقه‌ی چندم به پایین پرت می‌کند، به هوای پرواز. هاوس داغان می‌شود. با همین دیکته. هاوس مرتکب اشتباه شده و نتیجه‌ی اشتباهش بدنِ تکه‌پاره‌ی بیمار است. هاوس؟ هاوسِ همیشه‌گی اگر بود اولین واکنش‌ش عدم قبول اشتباه می‌بود. فرار از وضعیت می‌بود. اصرار بر یافتن دلیلِ دیگری غیر از خطای خودش در محاسبات می‌کرد. به سرسختی نادیده می‌گرفت اتفاق افتاده را. آزارِ باعث‌شده را. «دی‌فلکت» می‌کرد روی چیز یا کس دیگری.

هاوسِ این سیزن اما هاوسِ همیشه نیست. (بد و خوبش را بعدن برای‌تان می‌گویم) هاوسِ این سیزن هاوس‌ای است که می‌رود پیش تراپیست‌اش، دکتر نولان، درهم‌شکسته‌ای‌اش را بروز می‌دهد. دکتر از او می‌خواهد برود و از بیمار عذرخواهی کند. که بپذیرد و اعلام کند اشتباه‌اش را. هاوس طبعن زیر بار نمی‌رود. نولان می‌گوید تو عذرخواهی نمی‌کنی چون فکر می‌کنی در جواب کاری که باعث آن شدی، عذرخواهی‌کردن دردی را دوا نخواهد کرد. چون خودت را مستحق آن می‌دانی که همان درد و رنج او را تو هم بکشی. این که نمی‌شود! تو انتظار داری از خودت که خدا باشی، نیستی، انسانی هستی مثل بقیه، که گاهی گند می‌زند، همین.

هاوس اگر هاوسِ قدیم می‌بود، بلد نبود خودش را مقصر بداند. هاوس اگر هاوس سیزن‌های قبل بود، تحمل پرفکت‌نبودن را نداشت. طاقت نداشت خودش را در موقعیتی ببیند که مثل سایر آدم‌ها، خطایی از او سر زده باشد. به در و دیوار می‌زد که چیز جای‌گزینی پیدا کند. خودش را گم‌وگور می‌کرد. حتا تا مرز نابودی شغل خودش و همکارانش پیش می‌رفت تا اعتراف نکند به خطا. تا یک معذرت‌خواهی دو کلمه‌ای را بر زبان نیاورد. مبادا با گفتنِ یک متاسفمِ ساده، دنیا ویران بشود. تا مبادا به احساساتِ دیگران وقعی نهاده باشد. از آن بدتر، خدای نکرده خودش را به شکل آدمی دربیاورد در چشمانِ دیگران، که آدم است، که گاهی گند می‌زند. هاوسِ قدیم بلد بود واقعیت را همیشه یک‌جور خوب و دل‌پذیر و خود‌معصومانه‌ای برای خودش تحریف کند. یک جوری که مبرا باشد، همیشه، از همه‌چیز. خودش را عوضی می‌نامید انگار که این اعتراف به عوضی‌بودنش چیزی از شدتِ نادرستی اعمالش کم می‌کرد. چیزی از رقت‌انگیزی‌اش می‌کاهید. برعکس، خودش را عوضی می‌نامید به مثابه گذرنامه‌ای که به او اجازه بدهد من‌بعد هم به عوضی‌گریِ خودش ادامه دهد. هاوسِ قدیم هاوسِ دوست‌داشتنی‌ای هم بود اتفاقن، روی مونیتور.

هاوس قدیم را می‌شود فهمید، البته. هاوسِ قدیم هاوس‌ای بود که ابراز تاسف‌ دیگران هیچ‌وقت کمکی به او نکرد. هیچ از دردِ همیشه‌گیِ پای‌اش نکاست. عذرخواهیِ بعد اشتباهِ آدم‌ها، جانِ رفته‌ی هیچ بیماری را برنگرداند. می‌خواهم بگویم ابراز تاسفِ سایرین، کمکی به هاوس نمی‌کرد چون انتظاری که از آن داشته انتظاری سوپرمنانه بوده، در حد تغییر گذشته. و خب می‌دانیم دیگر، هیچ آب رفته‌ای کلن قرار نیست به جوب، بعله با همین دیکته، برگردد. ابراز تاسف خیلی که هنر کند نوازش می‌کند. هاوس هم که از نوازش متنفر است کلن. می‌دانید که چرا. قبولِ نوازش یعنی قبولِ وجودِ درد، آزار، زخم. آدمِ پرفکت که دردش نمی‌آید هیچ‌وقت. مثل مرد که هیچ‌وقت گریه نمی‌کند.

هاوسِ این سیزن اما آرام‌آرام پیش مردِ بیمار می‌رود. برایش توضیح می‌دهد، خیلی خلاصه، که قصدش چه بود. که اشتباهش کجا بود. که متاسف است. من هم جای سازندگانِ هاوس بودم همین کار را می‌کردم. معجزه‌ی کوچکی در این صحنه ترتیب می‌دادم تا پاداش اعتمادش را گرفته باشد هاوس، اول به خودش، بعد به دیگری.

2011-08-15T10:33:00.003+04:30

بسیار مایلم که سنتِ بلاگ‌نویسی در گودر (رفقایی که فرزندانِ خلفِ گودر هستند، از وبلاگ شروع نکرده‌اند، وبلاگ‌شان را منهدم کرده‌اند و نوت‌های گودر جای وبلاگ‌ را برای‌شان گرفته است) را تشبیه کنم به جریان هنر معاصر، بعد آن را مقایسه کنم با وبلاگ‌نویسی به مثابه سنتی قدیمی‌تر، محتاط‌تر، تا اواخرِ دهه‌ی شصت میلادی، مثلن. بلاگ‌نویسی در گودر را بگذارم کنار چیدمان و انواع هنرهای محیطی، حتا ویدیو.

بعد تاکید کنم روی این که رسانه‌ی گودر چه‌قدر به نسبت وبلاگ حساس‌تر (عمدتن از لحاظ زمانی) است نسبت به وقایع پیرامونی، به مخاطب و واکنش‌ها، به سیاست و اجتماع و فیلان. که چه‌طور متکی‌تر است بر ابزارهای جدید، چه‌طور با تکنولوژی‌های جدید خودش را آسان‌تر وفق می‌دهد، تن می‌دهد به انواع و اقسام قرتی‌بازی‌های گودر و گودرپلاس و الخ. به ملاحظات سبک‌شناسی و رسم‌الخط و شکل و قیافه به وضوح بی‌تفاوت‌ و بی‌میل است. آدم‌ها راحت‌ترند در آن و راحت‌تر واردش می‌شوند و کم‌تر می‌ترسند. و از همه مهم‌تر، به قول آقای لوسی اسمیت، فانی‌بودنِ خود را پذیرفته‌اند. نات اونلی پذیرفته‌اند، بات آلسو که به آن افتخار هم می‌کنند. (آرشیو درست‌ودرمان نداشتن یک جور اطمینان خاطر می‌دهد به نویسنده، خیالش را راحت می‌کند که قرار نیست مدام مشق‌های قبلی‌اش جلوی چشم باشد. برای امروز می‌نویسد و همین امروز می‌رود نوشته‌اش تلنبار می‌شود زیر خروارها آیتم) گودرنویسی‌ها کوتاه و سرحال و به‌روز و تاریخ‌مصرف‌دار و به وضوح سرگرم‌کننده‌ترند. سمت‌گیری‌های واضح‌تری دارند، به سهولت می‌توانند حلقه‌ی خواننده‌های خود را انتخاب کنند و محدود بشوند میان گروهی خاص.

اگر پرداختن به امور جنسی، صورِ قبیحه و تن‌نمایی در دوران وبلاگیسم محدود بود و در پی ایجاد شوک و تلنگر، یا عمدتن برخوردی کنایه‌آمیز داشت با امور جنسی، گودریسم اما با استفاده‌ی مفرط از ابژه‌های جنسی، برهنه‌نمایی، و عرضه‌ی بی‌پروای تصاویر و زبانِ جنسی مخاطبان انبوه‌تری را به خود جذب کرده است.

روزالیند کروس یک زمانی از شرایط «فرارسانه‌ای» در هنرهای تجسمی حرف می‌زد. به این مفهوم که انگار دیگر نه تنها رسانه‌ی برتری وجود ندارد، بلکه اصولن نوع رسانه و یا ابزاری که برای بیان هنری/شخصی به کار گرفته می‌شود چندان حائز اهمیت نیست.

تولدِ آدم‌ها در گودر، بی‌ آن که ریشه‌ای در وبلاگ‌ها داشته باشند، یا مهاجرت رفقا از بلاگر به گودر، اصولن بیش از آن که نگرانی سرهرمس را برانگیزد، برایش جالب است.

2011-08-13T15:09:00.003+04:30

معمار هستید؟ فرزند/خواهر/برادرِ پنج‌شش ساله هم دارید؟ ایضن آیا وقت و دل و دماغ دارید برای گپ و مشورت و معاشرت درباب مساله‌ی درکِ کودکان از معماری از خلال تصویر، احیانن؟ ای بابا، سرهرمس چند روز است همین طور منتظرتان نشسته تا به او ایمیل بزنید و خوش‌حالش کنید. بلند شوید.

Sirhermes[@]gmail[.]com

2011-08-10T10:46:00.000+04:30

می‌گویند در دهه‌های پایانی قرن بیستم، موضوعِ هنر بیش از هر چیزی و هر وقتی، خودِ شخصِ شخیصِ هنرمند شد. دیگر نه آن‌قدر ابزار و شیوه‌های بیانی مهم بود و نه آن‌قدر خودِ جناب هنر. هنرمند با تمام منویات‌ش آمد نشست درست در مرکز ابداع هنری‌اش. موضوعات به‌شدت شخصی، خصوصی، بدنِ هنرمند، خروجی‌ها و ورودی‌های مربوطه، تماس‌ها، اتصال‌ها، حریم‌ها و حرمت‌ها. مثلن؟ مثلن سال 1994، خانم مونا حاتوم، چیدمانی در موزه‌ی ملی هنر مدرنِ پاریس برپا کرد که جسورانه و صریح و جنسیت‌محور بود. یک اندوسکوپ را فرستاده بود داخل بدنش، تصاویر ضبط‌شده را ویدیو کرده بود و پخش کرده بود روی کفِ سالن، محصور در یک استوانه. نهان‌ترین اجزاء بدنِ زنانه را خیلی بی‌تفاوت، انداخته بود روی زمین، نه‌تنها جلوی چشم هزار بیگانه، که زیر پای‌شان. می‌گویند با این فاش‌نمایی، تعلقِ خودش را بر بدنش، بر خصوصی‌ترین اجزاء آن، جاهایی که حتا از دیدرس، و طبعن مالکیتِ بصریِ خودش هم خارج بود، واگذار کرده بود به بیت‌المال. عمومی کرده بود خودش را. چیزی هم که عمومی شد، رفت در دست‌رس عموم، می‌شود بیگانه، غریبه، مالِ مردم. آیا سرهرمس دارد از حجاب حرف می‌زند؟ خدا نکند. حوصله داشتید بلند شوید بروید ویدیوی «بدنِ بیگانه» را ببینید، این‌جا.

2011-08-08T16:12:00.000+04:30

Barragan House, Mexico City, Mexico, 1948

Architect: Luis Barragan

2011-07-28T12:44:00.002+04:30

می‌فرماد که: «جاست بیکاز یو واز رایت، نات مینز دَت یو وازنت رانگ»

1
خانم الیزابت کوبلر- راس، چهل و اندی سال پیش، پنج مرحله‌ی معروف اندوه را تبیین فرمودند، که دست‌شان درد نکند. پنج مرحله‌ای که سیر مواجهه‌ی انسان با یک «فقدان» را نشان می‌دهد. بحث ایشان البته در حوزه‌ی مرگ بود، در حوزه‌ی برخورد انسان با پدیده‌ی مرگ، خودش یا دیگری. با ثبت مراحل روانی پانصد بیمارِ روبه‌موت، به‌مرگ‌خودآگاه. که چه‌طور انکار می‌کنیم و خشمگین می‌شویم و چانه‌زنی می‌کنیم و افسرده‌گی پیشه می‌کنیم و در نهایت می‌پذیریم. همان موقع هم اذعان فرموده بودند خانم، که لزومن ممکن است سیر مراحل به همین ترتیب نباشد. یا یک حرکت رفت‌وبرگشتی برای مدتی، بین مراحل اتفاق بیفتد. سرهرمس اصولن از شیفته‌گان اصل تعمیم است. مدام هم دوستانش به او تذکر می‌دهند که این با آن فرق دارد. به خرجش می‌رود؟ نمی‌رود. به قولِ آقای دکتر هاوس، آدم‌ها عوض نمی‌شوند، می‌خواهند، نیاز دارند، اما نمی‌شوند. آقای دکتر هاوس البته اصولن الگوی خوبی نیست در زنده‌گانی، نمی‌شود آدم خودش این همه رقت‌انگیز باشد، الگو هم باشد.

2
ازدست‌دادنِ جان، ازدست‌دادنِ یک عزیز، ازدست‌دادنِ شغلی که دوست داریم، دوستی‌ای که سیراب‌مان می‌کند، معشوقی که جانش به بهار آغشته‌ست، ضایع‌شدنِ یک امیدِ حجیم، لجن‌مال‌شدنِ یک آرزوی وسیع، ترکِ دیار، یار، غار، چوب، هر چیزی. بنی‌بشر در برابر هر تغییری واکنش‌ مشابه نشان می‌دهد: اندوه. و لاجرم می‌افتد در طی مسیر مراحل پنج‌گانه‌ی فوق‌الذکر. هرکی به نوعی.

3
آقای دکتر هاوس البته کم‌وبیش درست می‌گویند که آدم‌ها تغییر نمی‌کنند. واکنشِ ما به این عدمِ تغییر، به نابودیِ رویای‌مان به این که آدمی عوض شود، خودش یا دیگری، واکنشی‌ست از جنسِ اندوه. کلن هم که می‌دانید، آدم است دیگر، اصولن دلش می‌خواد خودش/دیگری را تغییر بدهد. بعد، یک‌جایی هست در زندگانی که بالاخره باور می‌کنیم آدم‌ها عوض نمی‌شوند. آنی که ما می‌خواهیم، که ما می‌طلبیم، که ما در مدینه‌ی فاضله‌ی شخصی‌مان خودمان/ او را آن‌طور جالب و دوست‌داشتنی و کامل می‌خواهیم، نمی‌شود، نمی‌شوند، نمی‌شویم. شروع می‌کنیم به انکار: هی امیدِ واهی‌مان را کش می‌دهیم. از طرح مبحث فرار می‌کنیم. خودمان را می‌زنیم به خیابانِ علی‌چپ. بعد فورانِ خشم: دعوا می‌کنیم، با خودمان، با دیگری. سرِ هر مساله‌ای داد می‌زنیم، هوار می‌کشیم، فکر می‌کنیم اگر صدای‌مان بلند شود، اگر به‌طرز غیرعادی‌ای کوتاه شود، در خودمان/ دیگری (اه، تا آخرِ این پست هی باید این اسلشِ لعنتی را استعمال کنیم هی؟ نمی‌شود خودتان هربار سرهرمس نوشت «خود»، یک «دیگری» تنگش بگذارید و بالعکس؟) یک چیزی تکان خواهد خورد و تغییر خواهد کرد. بعدتر، شروع می‌کنیم به چانه‌زنی: بیا این آب‌نبات را بگیر و خفه‌شو، لطفن. آن ملاقه‌ی کره‌ی آب‌شده را بده به من تا باورت کنم. اگر قول بدهی قد بکشی چهار سانت، قولِ شرف می‌دهم انگشتم را از توی فیلانت دربیاورم. بعد، افسرده می‌شویم: چس‌ناله می‌کنیم. می‌رویم زیر لحاف قایم می‌شویم. در را می‌بندیم. غذای‌مان را نمی‌خوریم. خودمان را نمی‌شوییم. بو می‌دهیم. جوابِ اسمس نمی‌دهیم. کرِمِ دور‌چشم‌مان را می‌مالیم دورِ ناف‌مان. از این قِسم کارهای بامزه. تا بالاخره تسلیم می‌شویم. می‌پذیریم که همین است که هست. سرمان را پایین می‌اندازیم و راه‌مان را ادامه می‌دهیم. یاد می‌گیریم که کم‌ترین اصطکاک را داشته باشیم و با وضعِ موجود بسازیم. از بمب اتم نترسیم و زنده‌گی‌مان را بکنیم. با همین هِ اضافه‌اش.

4
می‌گویند این زوج‌های گوگولی و دوست‌داشتنی‌ای که هشتادهزار سال با هم زندگی می‌کنند و سرِ پیری هنوز هم قربان‌صدقه‌ی هم می‌روند و دل‌شان برای هم تنگ می‌شود و هنوز هم گاهی، بی‌هوا، هم‌دیگر را از پشت بغل می‌کنند، آن‌هایی هستند که این پنج مرحله را پشتِ سر گذاشته‌اند. پذیرفته‌اند که نیمه‌ی گم‌شده و این خزعبلات مالِ کتاب‌ها و قصه‌هاست. قبول کرده‌اند هم‌دیگر را همین جوری که هستند. که تغییر خاصی در کار نخواهد بود، گرچه بخواهند، گرچه نیاز داشته باشند. البته که هنوز از تغییر می‌ترسند، از فقدانِ دیگری. اما پیچِ معروف را رد کرده‌اند. می‌گویند طی چهار مرحله‌ی اولِ مراحلِ کذایی، بیش‌ترین آمار جدایی و طلاق و قتل و غارت وجود دارد. تحقیق کرده‌اند دانشمندان، به‌خدا.

5
کلن جالب نیست، می‌دانم. آقای دکتر هاوس اگر بود می‌گفت: «نات اینترستینگ» و راهش را می‌کشید و لنگان‌لنگان می‌رفت پیِ کارش. حالا که نیست، خدا را شکر.

2011-07-19T00:41:00.001+04:30

1
یادم بیندازید تا این پست تمام نشده از «شهامتِ واقعی» آقایان کوئن هم بگویم، خب؟

2
آقای حسین سناپور در آخرین شماره‌ی شهروندِ امروز، در اقدامی بسیار جالب، از ژانرشناسی سینمای جاهل‌ها نوشته‌اند. اشاره‌ی موکد هم کرده‌اند که دارند از کتاب اخیرشان، لب بر تیغ، حرف نمی‌زنند و صرفن به خاطر حرف آدم‌هایی که مدام دارند شخصیت‌های کتاب را به کاراکترهای سینمای جاهلی ربط می‌دهند، برای به‌تر فهمیدن حرفِ این آدم‌ها و اصلن به‌تر فهمیدن همان سینما و نهایتن نسبتِ آن سینما با این کتاب است که ژانرشناسی کرده‌اند. جوری هم جمع‌بندی کرده‌اند که برسیم به این نتیجه که آن سینما و آن نشانه‌های ظاهری ربطی به قصه‌ی ایشان و کتاب‌شان ندارد. خیلی من‌دارم‌نان‌وماست‌خودم‌رامی‌خورم‌طور.

3
در «لب بر تیغ» دخترِ جوان مدیرعاملِ نسبتن مهمِ اداره‌ی بازرسی یکی از بانک‌ها گرفتار توطئه‌ی آدم‌ربایی‌ زن‌بابا و یک آدم دیگر می‌شود. درست در لحظه‌ی آدم‌ربایی پسرکی از طبقه‌ی کیف‌قاپ/لاتِ‌بامرام که عاشق دورادورِ دخترک است، از راه می‌رسد و با «تیزی» دونفر از چاقوکش/لات‌بامرام‌های اجیرشده جهت آدم‌ربایی را نفله می‌کند. دختر سوار بر موتور پسر می‌شود و می‌گریزد. باقی داستان شرح گرفتاری آدم‌های درگیر در ماجراست: زن‌بابایی که زنی از طبقات فرودست بوده و حالا توانسته خودش را در خانه‌ی آقای مدیرکل تا حدی جا بیندازد و اتفاقن رابطه‌ی خوبی هم با دختر دارد، شریکش در آدم‌ربایی، گنده‌لاتی که کل قضیه‌ی آدم‌ربایی را به دستورِ آقای شریک اجرا کرده است و حالا دنبال پسر افتاده تا انتقام دوستانش را بگیرد، سرگشتگی دختر بین خانه‌ی پدر و عشق پسری که به خاطر او دو نفر را کشته است و خود پسر، با پس‌زمینه‌ی دزدی و سرقت و زورگیری و فرودستی و موتور و این عشق بنیان‌کشِ تازه. نهایتن هم اگر خیلی نگران «اسپویل‌»شدن‌تان نباشید، داستان با یک صحنه‌ی خون‌وخون‌ریزی جانانه تمام می‌شود. زمانِ داستان هم به‌نظر سال‌هایی است که موبایل تازه به ایران رسیده بود و قیمتی در حدود دو میلیون تومان داشت، یعنی اواخر دهه‌ی هفتاد. لحنِ دیالوگ‌ها در داستان کتابی است. آزاردهنده هم. لحنِ روایت اما یک پیچیدگیِ ساختاری‌ای دارد که برای روایت چنین داستان سرراستی زیادی بی‌خودی پیچ خورده است. مثل این است که فیلمی از کیمیایی ببینید و فیلم‌برداری و دکوپاژش هم مثل دیالوگ‌هایش بامزه باشد.

4
می‌گویند اگر پولاد کیمیایی در همان سکانس اولِ «جرم» عقل می‌کرد و لج‌بازی نمی‌کرد و به همراه رفیقش سوار وانت می‌شد و فرار می‌کرد، فیلمِ آقای کیمیایی در همان دقایق اول عاقبت‌به‌خیر و تمام شده بود. لج‌بازی اما انگار امری ژنتیک است. شما بیست سال هم تلاش کنی نمی‌توانی به آدم لج‌باز چیزی را بقبولانی. رفته بودیم سینما که تفریح کنیم. نشد. نه که در سینمای آقای کیمیایی تغییر عجیبی اتفاق افتاده باشد. بیش‌تر به نظرم آمد من از خر شیطان پیاده شده بودم بالاخره. شد حکایت آن پیامبر دروغینی که وقتی به درخت امر کرد که بیاید و درخت، طبعن، نیامد، خودش بلند شد و به نزد درخت رفت. ماجرا این بود که سیاه‌وسفیدبودن فیلم‌برداری اتفاق خجسته‌ای شد. دوبله هم ایده‌ی درخشانی بود. هر دو کمک ‌کرد که آدم بتواند فیلم را فیلم‌تر ببیند، فانتزی‌بودنش بیش‌تر جلوه کند. دروغ چرا من حتا یادی هم از «شهرِ گناه» آقایان میلر و رودریگوئز کردم؛ به همان کمیک‌استریپی. این جوری شد که یاد گرفتم بعد سال‌ها که کافی‌ست با ابزارهای عمومی عقل سراغ فیلم نروم. قبول کنم که با یک دنیای دیگری مواجهم. دنیایی که مثلن در آن زندان‌بان در گوش زندانی توصیه به همراهی با مردم می‌کند. کیمیایی در این قضیه‌ی لج‌بازی البته تنها نیست. سال‌هاست که ما و امثال آقای فراستی و سایر رفقا گیرهایی این‌جوری داریم می‌دهیم به جزییات و کلیات سینمای کیمیایی. یک جدل کهنه بین دو گروهی که زبان مشترک ندارند، مترجم ندارند. انگار که از مریخ و مشتری. به‌هرحال فیلمِ آخر «استاد» اتفاقن این بار یک‌دست از آب درآمده. مضاف بر این که یک علی‌اکبر معززی دارد (مردِ خیاط) که فوق‌العاده‌ست، به همان شگفت‌انگیزی که در «محاکمه در خیابان» (سرایدارِ شرکتِ متروکه) بود. کلن هم که کاش یک روزی آقای کیمیایی ویدیوکلیپ بسازد، قیامت خواهد کرد.

5
خوب که فکرش را می‌کنم می‌بینم پشیمانم از این که به وقتش «نابخشوده»ی آقای کلینت ایستوود را ندیدم. کار درستی نبود. پیرمرد با آن چشم‌هایش. چشمِ ما بود این هم، لابد. آقای سناپور در همان مقاله‌ی مذکورِ شهروند، اشاره کرده‌اند به نابخشوده و شهامتِ واقعی. این جوری بود که یادم افتاد به این فیلم و این که چه‌قدر دوست داشتم فضای یک‌دست فیلم را. خب من معمولن «وسترن» انتخاب اولم نیست و اعتراف می‌کنم به این که فیلم را به خاطر برادرانِ کوئن برداشتم. آن‌قدر هم علیلطفیِ خون‌ام بالا نیست در این لحظه که حوصله کنم فکر کنم به مولفه‌های جهانِ کوئن‌ها در این فیلم. برای من یک داستان سرراست بود که خیلی خوب تعریف شده بود. و حوصله‌ام را سر نمی‌برد. و لحظه‌های خوبی هم داشت. و یک آقای جف بریجز داشت که اصولن جزء آقامون‌ها می‌باشد.

6
اصلن چی شد که این حرف‌ها پیش آمد؟ ها، داشتم فکر می‌کردم به این که چرا کتابِ آقای سناپور را دوست نداشتم. چرا به دردم نخورد اصولن. چرا اصلن مساله‌ی من نیست این فضای مرام و تیزی و کلاه‌مخملی و فرودستان و میلِ به حرکت به سوی فرادستی و الخِ قضیه. یا این که به قول آقای سناپور، کسبِ هویتِ اجتماعی مساله‌ی اصلی شخصیت‌های کلاه‌مخملی/جاهلی است. بعد یادم افتاد که دقیقن همین نکته‌ی بردنِ قصه به اواخر دهه‌ی پنجاه و سیاه‌سفیدکردنِ فیلم و دوبله و الخ بوده فیلم جرم را این همه به نظرم متفاوت کرده با باقی فیلم‌های اخیر کیمیایی. یعنی اساسن مشکل من به شخصه از آن جایی شروع شد که در ردپای گرگ، آقای قریبیان یک هو سوار اسب شد و در خط ویژه‌ی خیابان انقلابِ دهه‌ی هفتاد تاخت. (آخ راستی «گروهبان» و «دندانِ مار» و «سرب» را یادتان هست چه‌قدر کیف داشت؟ چدن کاش آقای کیمیایی همین مسیر جرم را ادامه بدهد لااقل) تابلوترین تفاوتِ «شهامتِ واقعی» یا «نابخشوده» با «لب بر تیغ» و فیلم‌های ردِ پای گرگ به‌بعدِ کیمیایی (غیر از جرم) دقیقن همین کشاندنِ کاراکترهاست به زمانِ حال. جداکردن‌شان از «کانتکست» خودشان. (بعید می‌دانم آقای کیمیایی یا آقای سناپور قصدشان اگزجره‌کردن وضعیتِ و موقعیتِ این تیپ آدم‌ها باشد. یا تمسخرشان، یا تماشای رقت‌انگیزی‌شان در دنیای جدید) می‌خواهم بگویم تکلیفم را نمی‌دانستم با شخصیت‌های کتاب آقای سناپور. نمی‌دانم چرا باید سمپات‌شان باشم/نباشم. کجای دلم بگذارم‌شان به قولِ شماها. شخصیت‌هایی که در آن تقسیم‌بندی معروف، کاملن هم «تیپ» هستند اتفاقن. حتا شخصیتِ «فرنگیس»، زن‌بابای دخترِ قصه. که سهم بیش‌تری از بقیه دارد، در تعریفِ خودش، در قصه.

7
در آخرینِ فیلمِ مردانِ ایکس، که طبعن به عنوان یک دنباله، زمانِ قصه را برده‌اند به قبل از زمانِ فیلم اول، زمانی که پروفسور ایکس جوان بوده، یک جایی که هست که پروفسور ایکس و آقای مگنیتو، که آن زمان رفیق بودند با هم، دوره افتاده‌اند به جمع‌کردنِ آدم‌های «جهش‌یافته». یکی‌یکی کشف‌شان می‌کنند و دعوت‌شان می‌کنند که به آن‌ها ملحق شوند. برعلیه دشمن. بعد آن وسط، وارد کافه‌ای می‌شوند که پشتِ بار، لوگان (هیو جکمن- قهرمانِ فیلمِ اولِ مجموعه) نشسته است تنهایی به نوشیدن. هنوز حرف و دعوت‌شان را بیان نکرده‌اند که لوگان سرش را کمی بلند می‌کند و می‌گوید: برین گم‌شین! می‌خواهم بگویم کل فیلم به همین چندثانیه حضورِ تلخ و بی‌حوصله‌ی آقای لوگان می‌ارزید.

2011-07-06T10:29:00.001+04:30

قضیه این طوری بود که هاله‌خانم انواری در عکس‌بازی مقادیری «بازی» ساخته بودند و ملت در این بازی‌ها مشارکت کرده بودند و حالا ماحصل و برگزیده‌ی مشارکتِ ملت، قرار است از جمعه‌ی همین هفته، در گالری آران، روی دیوار برود. سرهرمس هم یک مجموعه‌عکسِ دردست‌تکمیل‌ای دارد به نامِ «خسرو و فرهاد» که بخشی از آن به گالری آران راه یافته است. قبول بفرمایید که شما هم جای سرهرمس بودید خوش‌حال می‌شدید رفقا را زیارت کنید جمعه عصر، در آران.

سایر بازیكنان:
سارا ابری . ساسان ابری . هدیه احمدی . شیرین اقتصادی . احسان امانی . امید امیدواری . آرش امیرعضدی . بنفشه امین . هدی امین . سیاوش بختیارنیا . فرهاد بهرام . رامین بیرق دار . مهسا تهمتن . حسام تهمتن . امیرآراد ثنایی . امیر جدیدی . مصطفی جعفری . پولاد جواهر حقیقی . سمیرا حاتمی زاده . مهدی حسنی . مختار حسین زاده . هوفر حقیقی . حنا حنائی . فردید خادم . مهسا خلیلی پور . علیار راستی . حمیده رضوی . بیتا ریحانی . سارا ریحانی . محمدمهدی زابلی . سارا زندوكیلی . حسام سماواتیان . شقایق سیروس . بهناز شمشیری . دلبر شهباز . سارا صلاحی . مهدی علیزاده . ارشاد فتاحیان . دانا فرزانه پور . حامد فرهنگی . سپنتا قاسم خانی . سارا قنبری . سهراب كاشانی . عباس كوثری . بهمن كیارستمی . سیمین گلشن . مجید لشگری . نیلوفر لهراسبی بهنام محرك . نیما مقیمی . علی اكبر محمدخانی . احسان منصوری . امیر موسوی . بابك مهربانی . سیاوش نقش بندی . مجید نیك‌اعتقاد . محمد نیك دل . افروز نبوی . پندار نبی پور

به انتخاب هیئت داوران: ندا رضوی پور، رامین صدیقی، کاوه کاظمی، مهران مهاجر، شهره مهران

17 تیرماه تا 5 مردادماه 1390
افتتاحیه ساعت 3 بعدازظهر تا 9 شب. روزهای دیگر ساعت 11 صبح تا 7 بعداز ظهر. جمعه های غیرافتتاحیه تعطیل است. آدرس: خردمند شمالی، کوچه دی، پلاک 1